Bu sefer Aklımın Akışını, canım eşim Cansu’nun bana “belki Aklımın Akışı’nda kullanırsın” diye gönderdiği bir videodan, Roger Federer’in Dartmouth Kolejinde fahri doktora ünvanı aldığı mezuniyet töreninde yaptığı konuşmayla besleneceğim.

Bu videoyu ilk izlediğimde çok etkilenmiştim, ancak Aklımın Akışı’na yazı olarak ekleyeyim diye tekrar izlediğimde, ilk izlediğimde fark etmediğim güzellikte detayları fark ettim.

Sonra dedim ki kendi kendime, böyle odaklanmadan, çalakalem, hızlıca okuduğumuz, dinlediğimiz, izlediğimiz birçok içeriğin çekirdeğine ulaşamıyoruz.

Halbuki odaklana odaklana, tüm kafamızı vererek tüketsek bu içerikleri, hayatımızı değiştirecek asıl çekirdeğe daha kolay ulaşabiliriz.

Bu bana bir ders olsun, bunu bir köşeye koyalım.

Ancak asıl konu şu,

Ben bu videoyu izledikten sonra, bu videodan da beslenerek bir içerik yazarım diye düşündüm. Ama sonraları dedim ki kendi kendime, “konuşma o kadar temiz, o kadar net ve o kadar dolu ki, ben hiç bu konuşmayı bir de kendim yorumlamayayım, “lost in translation” riskine girmeyeyim, en iyisi direkt onun konuşmasını alıp, buraya Türkçeleştirerek koyayım.

Böylece, aşağıda Roger Federer’in tüm tenis kariyeri boyunca öğrendiği 3 önemli dersi sizler için aşağıya maddeledim.

Bu dersler direkt Roger Federer’in kendi ağzından.

Hiç değiştirmeden, ancak akıcı hale getirerek yazdım.

Şimdiden iyi okumalar.

1. Çabasız Galibiyetlerin Geçmişleri Vardır

“Maçlarım sırasında şu yorumları hep duyuyordum: “adam terlemedi bile” veya “o kadar kolay kazandı ki, çaba bile göstermedi”. Halbuki ben bu işi bu kadar çabasız yapana kadar, çok büyük bir emeğin üstünde oturdum yıllarca. Sakin kalmayı öğrenene kadar sürekli mızmızlandığım, soğukkanlı kalmayı öğrenene kadar sürekli küfrettiğim, raketleri fırlattığım çok uzun bir dönemden geçtim.

Tenise ilk başladığımda bu kadar çaba göstermiyordum. Bunu bir rakibimden duyduğum şu cümleyle fark ettim: “Federer ilk iki saat favoridir, sonra ben kazanırım”.

Gerçekten de o zamanlar ilk iki saat çok iyiyken, sonrasında dizlerim titremeye başlıyor, zihnim dağılıyor, disiplinim çözülüyordu.

İlk iki saat gösterdiğim müthiş performansın devamını getiremiyordum.

O gün “yapılacak çok iş var” dedim ve kolları sıvadım. Antrenmanı katladım, ritmi sertleştirdim.

Ve şunu fark ettim, dışarıdan çabasız görünen galibiyet, aslında sarf edilen emeğin en üst düzeyidir.

2. Unutma, Bu Sadece Bir Sayı

Hayatta bazen kazanmak için her şeyinizi verir ama yine de kaybedersiniz. Bir sınav, bir spor müsabakası, bir yarışma. Hayatın her alanında birinciden sonrası unutulur.

Tenis acımasız bir oyundur; her turnuva aynı şekilde biter. Bir kişi kupayı kaldırır, diğerleri uçağa biner, evine döner. Kaybeden kişi uçakta pencereden dışarı bakarken şöyle düşünür: “Bu maçı nasıl kaybettim ben?”

Benim en büyük kayıplarımdan biri 2008 Wimbledon finaliydi. Nadal’a karşı oynamıştım. Pek çok kişi hâlâ o maçı “tüm zamanların en iyi maçı” olarak bilir.

O maçı kaybettim.

O gün altı kez üst üste şampiyonluk rekoru için oynuyordum. O maçı da alsaydım kariyerimde inanılmaz bir sıçrama yapacaktım. Bir daha üst üste 6 şampiyonluk şansım olmayacaktı.

Ama iş işten geçmişti. Rafa kazandı, hak ederek kazandı.

Böyle yenilgiler insana çok ağır gelir. Dünya sıralamasındaki birinciliğimi kaybettim, “Acaba Federer devrinin sonu mu?” diyenler oldu.

Ama ben ne yapmam gerektiğini biliyordum: çalışmaya, mücadele etmeye devam etmek. Çünkü teniste mükemmellik yoktur.

Kariyerimde 1500’den fazla maç oynadım ve %80’ini kazandım. Ama oynadığım tüm puanların yalnızca %54’ünü alabildim.

Bu ne demek biliyor musunuz? En iyiler bile oynadıkları puanların neredeyse yarısını kaybeder. O yüzden her puana takılamazsınız.

Bir çift hata mı yaptınız? Sadece bir puan kaybettiniz. Fileye gelip geçildiniz mi? O da sadece bir puandı, geçti gitti. ESPN’de haftanın en iyi hareketlerine giren bir vuruş mu yaptınız? O da sadece bir puandı. O an oynarken dünyanın en önemli şeyi oydu, ama biter bitmez unutulmalıydı. Çünkü ancak bu bakış açısıyla özgürleşebilirdiniz. Ancak böyle bakarsanız, bir sonraki puana tüm berraklığınız ve odaklanmanızla girmeniz mümkün olur.

Hayat da böyle, bir puanı, bir maçı, bir mülakat, bir işi, bir yarışmayı kaybedeceksiniz. Hayat inişli çıkışlı bir yolculuk olacak. Düşüşteyken kendinizden şüphe edecek, kendinize acıyacaksınız

Ama unutmayın, rakiplerinizin de süreçleri aynıdır. Negatif enerji boşa harcanan enerjidir. Önemli olan, zor anları aşmayı öğrenmektir. Şampiyonları diğerlerinden ayıran şey budur: her puanı kazanmaları değil, kaybı tekrar tekrar yaşayıp onunla başa çıkmayı bilmeleri.

3. Hayat Korttan Büyüktür

Bir tenis kortu küçücük bir yerdir. Bir yurt odasından biraz daha büyüktür. Ben o küçük alanda yıllarımı harcadım, çalıştım, öğrendim, koştum.Ama bu korta ilk başta girdiğimde bile şunu fark etmiştim: tenis bana dünyayı gösterebilir ama dünyanın kendisi olamaz.

Eninde sonunda, hayatın bir noktasında raketi bıracaktım. Asıl mesele, kortun dışında nasıl bir hayat kurduğumdu.

En iyi beşteyken bile sadece maç kazanmakla yetinmedim; seyahat etmek, farklı kültürler görmek, dostluklar kurmak ve ailemle dolu dolu bir hayat yaşamak istedim.

14 yaşında evden ayrılıp İsviçre’nin Fransızca konuşulan kısmında okula gittiğimde ilk başta feci derecede ev özlemi çektim. Ama sonra hareket hâlindeki hayatı sevmeyi öğrendim. Belki de bu yüzden hiç tükenmedim.

Ve bir noktada şunu fark ettim: bu yolculuk sadece benimle ilgili olmamalı.

Bir vakıf kurdum. Amacım, çocuklara eğitim yoluyla güç vermekti. İsviçre’de okul öncesi eğitim doğal bir hak gibi görülürken, Sahra Altı Afrika’da çocukların yüzde 75’i buna erişemiyordu.

Biz bugüne kadar 3 milyona yakın çocuğa ulaşabildik, 55 binden fazla öğretmeni destekledik. Bu benim için büyük bir onur oldu.

O çocuklardan bazıları öğretmen oldu, bazıları hemşire, bazıları bilgisayar programcısı. Hayatlarını değiştirebilmiş olmak tarifsiz bir mutluluk.

O zaman ders şu: hayat, kortun sınırlarıyla bitmiyor. O küçük çizgilerin dışına çıktığınızda çok daha büyük bir oyun başlıyor. Siz de kendi yolunuzu bulduğunuzda anlayacaksınız: asıl mesele, korttan kazandıklarınızı dünyanın geri kalanına nasıl taşıdığınız.

Ben videoda Roger Federer’in anlattıklarını yukarıdaki 3 maddede iyi özetlediğimi düşünsem de, videonun tamamını izlemek isteyen olur belki diye, 25 dakikalık tam halini aşağıya bırakıyorum:

Sevgili dostlar,

Aklımın Akışı bu hafta da son buldu.

Umarım her hafta yoğun bir şekilde bu bülteni hazırlamak için sarf ettiğim çaba sizler tarafında karşılık buluyordur ve bültenden bültene hayatınızı az da olsa değiştirebiliyorumdur.

Bu benim için böyle oluyor çünkü yazmak benim için aynı zamanda araştırmak, öğrenmek ve gelişmek. Yani, burada üst telden sizlere bir şeyler anlatan biri değil, sizlere bir şey anlatmak için yola çıkarken bir şeyler öğrenen biri olarak duruyorum.

Bülteni kapatmadan, izninizle benim için ve sizler için önemli bir haberim var, onu da sizlerle paylaşmak istiyorum.

Twitter hesabımda sadece abonelere özel içerikler üretmeye başladım. Aylık çok uygun bir ücretle X hesabıma abone olabilir ve bu özel içeriklerden yararlanabilirsiniz.

Bu konuyla ilgili bilgi almak için yukarıdaki reklama veya BURAYA tıklayabilirsiniz.

Sonraki bültenlerde görüşmek üzere.

75. sayıda yine beraberiz.

Geçenlerde Jerry Seinfeld’in bir röportajını okudum, insanın “rekabetçi” doğasıyla ilgili ilginç bir şeyler söylüyor.

Bunu sizlerle de paylaşıp, üzerinde biraz kafa patlatmak istiyorum.

Şöyle diyor:

"Sanırım bir olimpiyat sporcusu olsaydım, ikinci olup gümüş madalyayı almak yerine sonucu olmayı tercih ederdim.

Altın zaten birinciye veriliyor, o harika. Bronz ise üçüncüye veriliyor, olaya "eh yarıştım ve bir şeyler başardım" diye bakıyorsun.

Ancak gümüş alan ikinci, neredeyse kazanmak üzereyken, ufak tefek hatalar yüzünden birincilikten, yani altın madalyadan oluyor ve yarışı ikinci bitiriyor.

İkinciliğe sevinmekten daha ağır bir şey oluşuyor sonra: "neden birinci olamadım, bu kadar yakına gelmişken birinciliği nasıl kaçırdım" keyifsizliği.

Düşünsene, birinciden sonraki herkes aslında kaybeden ve sen de o kaybedenlerin en tepesindesin, senden daha iyi kaybeden kimse yok aslında."

Cümlenin vuruculuğu ne kadar da dikkat çekici değil mi?

Gümüş madalya için, “senden daha iyi kaybeden kimse yok aslında” diyor.

İşin garibi ne biliyor musunuz?

Bu gerçekten de psikolojik olarak tam da böyle.

Yapılan bir araştırmada fark edilmiş ki, olimpiyat sporcuları arasında bronz madalya kazananlar, gümüş madalya kazananlardan daha mutluymuş.

Çünkü insanlar başarıya mutlak bir değerle değil, "olabilecekken olamayanlar" penceresinden de bakmaya meyilli.

Buna somut bir örnek ister misiniz?

Önce aşağıdaki videoyu izleyin.

Bildiğiniz gibi, geçen hafta Türk Kadın Milli Voleybol Takımı, 2025 FIVB Dünya Şampiyonası’nda finale çıkarak tarihinde ilk kez dünya ikincisi oldu. Finalde İtalya’ya 3-2 kaybettik ve gümüş madalya aldık.

Bu, Türkiye için tarihi bir başarı. Ama aynı zamanda Seinfeld’in dediği gibi, “gümüşün burukluğu” hissini de içinde taşıyor. Çünkü altın çok yakındı.

Tie-break’te sadece bloklardan 5-6 sayı kaybettik.

Bunu engelleseyedik belki de dünya şampiyonuyduk.

Şimdi her şeyi bırakın ve kızların suratlarına bakın.

Suratlar o kadar düşük ki, kaptan Eda tüm takıma bağırarak “GÜLÜMSEYİN, GÜLÜMSEYİN” diyor.

Yukarıda bahsettiğim Gümüş Madalya Sendromu aslında sadece sporcular için değil, hepimiz için geçerli bir ders.

• İş dünyasında terfiye çok yaklaşırsın ama olmaz.

• Yatırımda, “biraz daha bekleseydim daha çok kazanırdım” dersin.

• Kişisel hayatta, çok çalıştığın ama son anda kaçırdığın fırsatların burukluğunu yaşarsın.

Hepsi birer “gümüş madalya sendromu”.

Halbuki mevzuya biraz daha farklı yaklaşmalıyız.

Zirveye çok yaklaşmak bazen altına ulaşmaktan bile daha motive edici olmalı. Çünkü artık biliyoruz ki, altın imkânsız değil. Eda kaptanın dediği gibi, “buralarda kaybetmeden, daha ilerisini kazanamıyorsunuz”

Hem bir söz vardır, “bazen durup şöyle bir manzaraya bakmadan, zirvede olduğunu anlayamazsın”

Bazı Önemli Haberler

Sevgili dostlar, iki önemli haberim var sizlere bu bültende.

• Birincisi, artık Twitter tarafında abonelik içeriklerine başladım. Yani, artık sadece abonelere özel içerikler de üretiyorum. Borsa analizleri, hisse setupları, taramalar, listeler, kripto ve forex tarafında önemli paylaşımlar, finansal okur yazarlık içerikleri, teknik analiz, trade psikolojisi, risk yönetimi, kişisel gelişim, kitaplar, müzik ve aklınıza gelen ne varsa.

  • Abone olmayı düşünürseniz, detaylı bilgi için ABONELİK sayfamı ziyaret edin. Tıklayın!

• İkincisi, eğer Kripto ve Forex tarafında aktif işlem yapıyorsanız, çok aktif bir kapalı topluluk oluşturduk, bu topluluğu oluşturmaktaki amacımız oldukça güzel ve faydalı. Eğer forex ve kripto marketin içindeyseniz veya yeni başlamak istiyorsanız lütfen şu yazımı okuyarak aramıza katılın.

Güzel Bir Müzik ile Kapatalım mı?

Mükemmel bir kadro, mükemmel bir şarkı ile kapatalım bu haftayı dostlar.

Hayatımda yıllarca, yıllarca dinlemekten kesinlikle bıkmadığım şarkılardan biri.

Bu haftalık benden bu kadar dostlar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Haftaya görüşmek üzere.

Aklımın Akışı bültenimin 74. sayısına hoş geldiniz.

Budizm’in The Second Arrow Problem dediği bir durum var, direkt olarak İkinci Ok Problemi şeklinde çevrilebilir sanıyorum.

Bunu ilk okuduğumda çok etkilenmiştim, bu sayıda bunu size aktarmayı bir görev bildim.

Budizm diyor ki, “dikkat edin, ne zaman başımıza kötü bir olay gelse, bu ilk oktur, ancak asıl bizi öldüren ok bu birinci ok değildir. Asıl bizi öldüren ok ikinci oktur ve bu ikinci ok da bizim bu olaya verdiğimiz negatif tepkilerdir”

Şimdi şöyle bir düşünün.

Hayatı yaşamaya başladığımızdan itibaren onlarca, yüzlerce ok yiyoruz değil mi?

Sevdiğimiz insanlar bizi reddediyor, iş hayatında mobbing yiyoruz, annemiz babamız bizi sevmeyebiliyor, başarımızı istemeyenlerin çeşitli tuzaklarına düşebiliyoruz, girdiğimiz mülakattan başarısızlıkla çıkıyoruz, sınavları geçemiyoruz, arkadaşlarımızın hastalıklarını haber alıyoruz hatta ve hatta sevdiklerimizi kaybediyoruz.

Bunlar hep kimsenin kaçamayacağı oklardır, değil mi?

Bu bülteni okuyan sen, var mı “bana hiç ok isabet etmedi” dediğin bir an?

Yoktur.

Çünkü hayatın kendisi zaten budur. Bazen oklarla vurulur, bazen çiçekler toplarsın.

Ancak asıl mevzu zaten bu ilk oklar değildir, diyor Budizm.

Çünkü dediğim gibi, o ilk ok mutlaka herkesi vuracak, ilk oktan hayatı boyunca kaçabilen olmamış, bu hayatı sorunsuz, sıkıntısız bitirebilen görülmemiş.

Eğer yaşamaya doğru bir adım atıyorsak, mutlaka aynı zamanda bir hedef tahtası oluyoruz. Oklar üzerimize düşüyor, kimisi sıyırıyor, kimisi vuruyor.

Ancak eğer bizi vuran okları düşünüp moral bozuyorsak, acı çekiyorsak, toparlanamıyorsak, işte ikinci oku da kendi kendimize atmış oluyoruz.

Yani aslında başımıza iki kötü şeyin gelmesini kendi kendimize sağlamış oluyoruz. Birincisi olayın kendisi, ikincisi bizim bu olaya verdiğimiz tepki.

İşte Budizm’in İkinci Ok Problemi dediği olay bu.

Peki, biz bu ikinci oku kendimiz bile isteye kendimize saplamaktan nasıl beri durabiliriz?

Sanıyorum, bunun önüne geçebilmek için varsayımlardan, beklentilerden, hayallerden bir tık uzaklaşmamız gerekiyor.

Eğer bu her zaman çok mümkün değilse, en azından işlerin olumsuz giden senaryolarını da sürekli ihtimal dahilinde, göz hizasında tutmak gerekiyor.

Daha iyi bir kariyer hedefliyoruz, ancak olmazsa hayatımız kararıyor. Harika bir döner yemek istiyoruz, ancak bulamazsak moralimiz bozuluyor. O insanla birlikte olmak istiyoruz, o bizi sevmiyor. Şu sınavı geçmek istiyoruz, başaramıyoruz.

Halbuki, belki de “hayırlısı budur”

Bazı soruların cevabı tahmin ettiğiniz gibi değildir, bazı sorular cevapsız kalmalıdır, bazı soruların cevabının belki biraz zamanı vardır.

Hayat kitabında Engin Gençtan şöyle diyor:

Cevapsız kalan bütün bu sorular beni rahatsız etmiyor, çünkü insanın ancak hazır olduğu cevaplara ulaşabildiğine inanıyorum.

Bizim tüm bu hikayeye gereken tüm önemi vermemiz ancak hikayenin içerisindeki yollara hakimiyetin tamamının hiçbir zaman bizde olmadığını da bilmemiz gerekir.

Yollara çok takılmadan, fazlaca hayal kurmadan, iyisi için uğraşarak ancak varsayımlarla kendimizi zehirlemeden, yani ikinci oku kendimize fırlatmadan yaşamamız gerekir.

Theodore Roosevelt’in güzel sözüyle bitireyim bülteni,

"Gözleriniz yıldızlarda olsun ama, ayaklarınız da yere bassın"

Merak etmeyin, eğer hayattaysak, geri kalan her şey kolaydır.

Kapatmadan, eskilerden bir efsane paylaşayım sizlerle. Badem ve Özlem Tekin birlikteliğinden çıkan bir şarkı, Kalpsiz.

Bu hafta çeşitli beyin fırtınaları yaparken, sevginin değişimin düşmanı olduğunu düşündüm. Tabi bu kulağa geldiği kadar kötü bir şey değil, ancak dikkate alınması gereken bir tarafı da var.

Ne demek istiyorum?

Sizi seven kişi genelde sizin değişim sonrası şekillenecek varlığınızın sizi şu anki konfor alanında çıkartacağını ve olası risklere açık hale getireceğini düşünür.

Sizi o kadar çok sever ki, yeni halinize evrilirken karşınıza çıkacak “şeytanlardan” sizi korumak ister.

Bunun en iyi yolunun şu anki en konforlu halinizi korumak olduğunu düşünürler.

Halbuki bu “şeytanlar” bizim gelişmemizin en önemli kaynaklarından biridir.

Biz yaşarken karşılaştığımız zorluklarla şekilleniriz, yeni işler, yeni kişiler, yeni yerler, yeni şehirler, yeni şirketler. Bunlara doğru ilerlerken karşılaştığımız yeni zorluklar bizi biz yapar.

Sevgi en basit haliyle sevilen şeyi sevildiği haliyle sonsuza dek koruma içgüdüsüdür. Ancak sevginin uzun süren versiyonu, sevilen kişinin kanatlarını da bağlar.

Bir çocuğu düşünün. İlk ayaklandığında sobanın onun ellerini yakabilecek bir şey olduğunu bilmez. Bunu bilen kişi annesidir. Ancak annesi, çocuk sobaya doğru her ilerlediğinde onu alır ve başka bir yere taşır. Tehlikeden uzaklaştırır.

Bunun sebebi annenin çocuğu ona gelecek zarardan koruma isteğidir.

Ancak çocuk senaryonun bu haliyle sobanın tehlikeli bir şey olduğunu ve çıplak elini yakabileceğini hiçbir zaman öğrenemez.

Böylece dolmak üzere veri bekleyen beyni, annesinin korumacı içgüdüsüyle bu bilgiden mahrum kalır.

“Ya böyle örnek mi olur?” demeyin, örnekler mevzuyu birebir karşılamak zorunda değil, ancak arkasındaki mantığı anlıyorsunuz değil mi?

Şu anki işinizde rahat rahat aldığınız maaşı gören anneniz, yeni bir iş arayıp kariyer yapmanızı istemez, çünkü şu anki düzeniniz garantiyken, yeni düzeniniz risklidir.

Akşam 6’da eve güvenli bir şekilde geldiğinizi gören erkek-kız arkadaşınız, 6’dan sonra saat 9’a kadar yeni bir lisan kursuna gidip yeni bir dil öğrenmenizi istemeyebilir, çünkü 6’ya kadar kafası rahatken, 6-9 arası yeni bir ortam, yeni insanlar ve yeni masraflar onun için size risktir.

Yani,

Sizi seven kişi sizi aşırı bir şekilde koruyucu olmak ister, onların aşırı koruması hem onları rahatlatır, hem sizi. Ancak oluşan bu konfor da sizi görünmez bir hapishaneye tıkar.

Bazen büyümek için, sevgiyle kurulmuş bu nazik hapishaneyi fark edip, minnetle ama cesurca gevşetmek gerekir. Seven kişiye bunu anlattığınızda o da bunu anlayacaktır, çünkü onun korumacılığı bir haset, bir kıskançlık, bir rekabet korumacılığı değil, bir şefkat korumacılığıdır.

Bu bülteni Halil Cibran’ın çocuklar hakkında söylediği ve bizim bu bültenin konusuyla indirekt de olsa bağlantılı bir metinle bitirelim istiyorum.

Halil Cibran çocuklar hakkında şöyle diyor:

Onlar sizin sayenizde geldiler ama sizden değiller. Ve sizinle olsalar bile size ait değiller. Sevginizi verebilirsiniz onlara ama düşüncelerinizi değil. Zira onların kendi fikirleri var. Onlar gibi olabilirsiniz ama onları kendinize benzetmeyin. Onları kendinize benzetmek onları geçmişte tutmaktır. Oysa sizler yaysınız, çocuklarınız da o yaydan ileri atılmış oklardır.

Bu bültende benden bu kadar, umarım hafta sonunuza ufak bir değer katabilmişimdir.

Bu bülteni de şu harika akustik cover ile bitirelim:

Üzülürüm yine, resmini görünce, maziye bakarak.

Vazgeçemem senden, bir ömür geçse böyle, ardından yalvararak.

Uzun bir aradan sonra Aklımın Akışı ile yine beraberiz.

Aramızdaki boşluğun bu kadar büyüyeceğini tahmin etmezdim ancak sonunda bu boşluğu kapatmak için gerekli motivasyonu kendimde buldum (ama bir o kadar da zorlandım, açıkçası).

Umuyorum ki bundan sonra Aklımın Akışı’nda kesintisiz bir şekilde birlikte olmaya devam ederiz.

Bu bültende, artık günümüzde insanlarla polemiğe girmenin, onların fikirlerini değiştirebilmek için konuşmanın, kendini anlatmanın, tartışmaya girmenin ne kadar fuzuli olduğundan bahsetmek istiyorum.

Cemil Meriç eskiden “Münakaşada zafer mağlup olanındır. Yenilmek zenginleşmektir.” demiş. İlk okuduğumda ne kadar da güzel bir ifade diye düşünmüştüm.

Biriyle bir konu hakkında tartışıyorsun, sohbet ediyorsun, karşı tarafın da fikrini dinliyorsun, yensen de, yenilsen de kendine bir şeyler katıyorsun. Hele ki mağlup olunca, daha da büyük bir zafer kazanıyorsun çünkü yıllardır tutunduğun fikirlerin aslında yanlış olduğunu, çok farklı fikirlerin de bazı doğrular barındırdığını fark ediyorsun.

Bu büyük bir aydınlanma aslında.

Ya da, bu büyük bir aydınlanmaydı aslında.

Çünkü günümüzde tartışma kültürü, münazara kültürü, münakaşa kültürü kalmadı. Biz kendimiz ortadan kaldırdık bu kültürü. Hatta belki bunu eleştirel dille yazan benim bile toplumun içerisinde bir parça olarak buna katkım vardır.

Çünkü artık herkesin her konuda bir fikri var çünkü sosyal medya herkese binlerce mikrofon uzattı. Bir konuda uzman olmasanız bile uzman edasıyla yazabiliyorsunuz ve eğer bu konuda iyiyseniz (konunun kendisinde değil, konunun kendisini iyi bildiğinizi karşı tarafa inandırma konusunda iyiyseniz) bayağı bir takipçi de toplayabiliyorsunuz.

Takipçi toplamasanız bile, birilerinin yazdığı içeriklere yanıt vererek kendinizi göz önüne alıp, fikrinizi ortaya bırakabiliyorsunuz.

Böylece, her kafadan her sesin çıktığı, herkesin her konuda bir şeyler bildiği büyük bir kakafoni doğuyor.

Bu sefer de acaba okuduğun fikir doğru fikir mi, kişi doğru kişi mi, şu an bilgi mi alıyorum beynime yoksa çöp mü alıyorum gibi sorgulamalar doğuyor.

Sürecin en başından en sonuna kadar sürekli huzursuzluk.

Bu konuyla ilgili Şule Gürbüz, Öyle miymiş? kitabında şunu yazmış:

“Şimdi bir peygamber gelse de bir ayet okusa, bin tane de dinlemek zorunda. Bir doğruyu söylese, "bu öyle değil böyledir" diyenleri işitmek zorunda. Bir şifalı içecek sunsa birden içine birisinin zencefil de ilave edip "böylesi daha faydalı" dediğini dünya gözüyle görmek, duymak zorunda.

Yaa, peygamberliğin bile zamanı var. Firavunun yılana çevirdiği asa ile cebelleşirsin de, bütün bir geçmişin, kainatın, Harun'un diline, Davudun sesine, Eyüp'ün kabuklarına, Yakup'un gözyaşlarının içine baka baka "kime göre, neye göre" diyen devir canlısına ne cevap vereceksin?”

Yani özetle, geldiğimiz bu noktada, polemiğe girmek, entelektüel anlamda zenginleştirerek zenginleşmek, münakaşaya girip daha değerli çıkmak filan hikaye oldu.

Çünkü Zygmunt Bauman’ın cümleleriyle anlatmak gerekirse, “modernite artık diyalog değil, monolog üretiyor”.

Herkesin söylediği kendi yankısında kayboluyor. Sesler çarpışıyor ama anlamlar birbirine ulaşamıyor.

Hiçkimse aslında karşı tarafı tam olarak dinlemiyor, herkes kendi cümlesinin sırasının gelmesini bekliyor.

Fight Club’ta Helena Bonham Carter ile Edward Norton bir kanser terapi grubunda karşılaşırlar. Helena Bonham Carter kanser olmamasına rağmen bu terapi grubuna dahil olmuştur. Edward Norton, Helena’ya “ölüm riskin olmamasına rağmen neden kanser hastaları terapi grubundasın?” diye sorar.

Onun cevabı efsanedir: “İnsanlar öleceğini bildiklerine, konuşma sırasının onlara gelmesini beklemek yerine, gerçekten seni dinlemeye başlıyorlar”

O yüzden, hep diyorum, kendi bildiğiniz doğru neyse oradan devam edin, kimseye fikir sormayın, kimseyle tartışmaya girmeyin, kimseye kendinizi kanıtlamaya çalışmayın, kimsenin size kendini kanıtlamaya çalışmasına da izin vermeyin.

Bu dönemler geçti. Artık maksimum bireysellik dönemi.

Kendi gemisini en bağımsız yüzdüren, en kral kaptandır.

Uzun bir aradan sonra gelen ilk Aklımın Akışı, biraz sert mi oldu ne?

Bu seferlik böyle olsun.

Bir araya tekrar geldiğimiz için mutluyum dostlar.

Yorumlarınızı beklerim.

aa, bir dakika,

Bülteni kapatmadan, rutini bozmayalım, size bir şarkı tavsiye edeyim.

Necati ve Saykolar - Bir Garip Dünya

Bir garip dünya durmuş gibi, uçurumdayım düşmekteyim.

Geri al ne olur nefretini, için için soldum, çürümekteyim.

Hayatın tüm önemli kararlarını, bu kararların bedelini ödemeyenler veriyor. Siyasetçiler, yöneticiler, karar vericiler. Hepsi saraylarda, rezidanslarda, masa başında, konfor alanlarında yaşıyorlar.

Karar alanla, sonucunu yaşayan aynı kişi değil, hiç olmadı.

Ne zaman ki bir politikacı, aldığı kararın etkilerini kendi çocuğunda da görebilecekse, o zaman daha dikkatli düşünür, ne zaman ki bir şirket sahibi, aldığı kararın yansımalarını sahada, çalışanlarında gözlemleyebilir, o zaman daha dikkatli adım atar.

Ama bu mümkün olmuyor.

Savaşlar, krizler, kemer sıkma politikaları, vergi kararları. Hepsi yukarıdan aşağıya iniyor. Ve en fazla etkilenen, sesi en az çıkanlar oluyor.

Bu sadece ekonomide değil, eğitimden sağlığa kadar birçok alanda geçerli.

Tek tuşla başlatılan savaşlar, tek toplantıyla değişen stratejiler, masa başında yazılan kanunlar, sokaktan ve hayattan kopuk düzenlemeler.

Hepsi piramidin en altındaki kalabalığı hep orada tutmak için düzenleniyor. Egemen, egemenliğini daha da perçinliyor, yönetilen bu çemberden çıkma kararlılığını kaybediyor.

Geçim derdi, enflasyon, aile bakımı, vergiler, yasalar hep kalabalığın ses çıkarmaması için tasarlanıyor.

“Yönetime katılmaktan kaçınmanın en ağır cezası, senden daha kötü biri tarafından yönetilmektir."

Platon’un bu cümlesi, yalnızca antik çağlara ait bir uyarı değil; bugün her zamankinden daha güncel.

Siyasete, yönetime, hatta küçük bir topluluğun karar mekanizmasına ilgisiz kalmanın sonucu, karar koltuğuna liyakatsiz, vicdansız ya da sorumsuz birinin oturmasıdır.

Bu da çoğu zaman bireyin değil toplumun sorunudur.

Birçok insan, “ben karışmam, siyasete bulaşmam, zaten bir şey değişmez” diyerek pasifliğini masumlaştırır. Oysa Platon’a göre bu kaçış, bir tercih değil, büyük bir sorumsuzluktur. Çünkü sen karar süreçlerinden çekildiğinde, boşalan o yeri biri mutlaka doldurur. Ama o kişi senin kadar iyi niyetli, ahlaklı ya da yetkin olmayabilir.

Platon’un uyarısı, sadece siyasetle ilgilenmekten ibaret değil. Bu, bir çağrıdır: Kararlara ortak ol, sorumluluk al, sesini çıkar. Çünkü kendi kaderine ilgisiz kalmanın bedeli, başkalarının senin adına karar vermesi — ve çoğu zaman yanlış karar vermesidir.

Biraz Müzik

İstersen - Harun Kolçak

Türk milleti olarak Harun Kolçak’a kesinlikle hak ettiği değeri vermedik. Mükemmel bir adam, mükemmel bir müzisyen, mükemmel bir besteciydi.

2017’de sessizce göçtü gitti bu dünyadan.

Büyük adamdı.

Ruhu şad olsun.

Aşağıda MFÖ ile beraber canlı çaldıkları İstersen şarkısını bırakıyorum.

Bu hafta bu adama biraz zaman ayırın.

Biraz Film

Askerliğimi Konya’da yaptım, 5 ay 5 gün. Bolca çarşı iznim vardı, görevimden dolayı hafta içi de Konya’nın merkezine ve çevresine bolca ziyarette bulunurdum.

Özellikle Konya’nın sanayisi, sanayi bölgesi, şirketleri beni hep şaşırtmıştır. Hiç ummadığınız bir sokakta, hiç ummadığınız bir atölyede hiç ummadığınız şeyler üretilebilir.

Farklı iş bağlantıları, ihraca yönelik ürünler ve fuarlar açısından da oldukça zengin bir sanayisi vardır Konya’nın.

Üstelik Türkiye’nin tam ortasında, tren hattı yok veya sınırlı, denize ulaşım yok.

Ona rağmen, kendine göre oldukça zengin bir sanayisi var.

İşte, Mehmet Ali İnan’ın hikayesi de Konya’nın bir sanayi sitesinde, ufak bir atölyede başlıyor.

Sonrası büyük bir hikaye.

Bu haftanın videosu bir girişimcilik hikayesi:

Biraz Ben

Ben biraz yorgunum dostlar, Borsa İstanbul sıkıntılı, bir iki ufak sağlık problemi, hastalık, iş yoğunluğu derken, geçen haftaki Aklımın Akışı’nı pas geçtim, dinlenmek istedim.

Muhtemelen sizlerin de keyfi pek yok, ülke bize pek fırsat vermiyor. Ancak pes edecek değiliz.

Size şu iki yazımı paylaşmak istiyorum:

İki yazım var size iyi gelecek. Ben ne zaman okusam bana iyi geliyor çünkü.

Buyrun:

1. Ülke Denen Bir Yükten Kurtulmak: https://borsaninizinden.com/ulke-denen-bir-yukten-kurtulmak/…

2. Rasyonel Aklın Gereği, Fail Fast and Stop Loss: https://borsaninizinden.com/rasyonel-aklin-geregi-fail-fast-stop-loss/…

YouTube’da Hatırlatması

YouTube kanalıma abone olmadıysanız olunuz, geçen hafta iki farklı canlı yayınla bayağı bir detay videolar çektim.

Özellikle VIOP ile ilgili çektiğim son video çok beğenildi, daha önce bilmediğiniz farklı bir şeyler anlattım.

Şuradan izleyin:

Evet, bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Geçenlerde bir şeyler okurken, yoga disiplininde “the daily minimum” (günlük minimum) diye bir öğreti olduğunu öğrendim. İlgimi çekti, hoşuma gitti, güzel bir hayat pratiği olduğunu düşündüm, bu bültende onunla ilgili konuşmak istiyorum sizlerle.

Yogacıların sıklıkla kullandığı bu daily minimum öğretisi, “yogaya tam zaman ayırmakta zorlandığım günler oluyor ama o günlerde en azından 10-15 dakika da olsa şu hareketleri yapayım” öğretisi.

Aslında, günlük mutlaka yapılması gereken minimum aktivite.

Bunu hayatımıza da çok kolaylıkla uygulayabiliriz.

Özellikle gün kaosa doğru gitmeden sabahları bu öğretiyi hayatımıza katarsak, hani “gün başlamadan, sağlam kafayla en azından şunları yapayım” şeklinde düşünüp, hayatımıza bu başlıkları katarsak, ufak ama etkili bir değişim yapabiliriz.

Biraz detaya girelim.

Mesela, sabah uyandığında bir bardak su içmek. Bir iki dakikalık iş. Daily minimum. Hani “en azından bunu yapalım.” diyebileceğimiz bir şey.

Ofise doğru yola çıkmadan önce eşini öpmek, ona sarılmak. En azından bunu yapalım diyebileceğimiz bir şey.

Yolda en az 5 kişiye günaydın demek. En azından bunu yapalım.

Küçük geliyor kulağa, ama bunları yapmak sıfır efor gerektiriyor, dünyanın en kolay işi, ama işte hayatın büyük mevzuları genelde bu tür küçük şeyleri üst üste koya koya, disiplin ve alışkanlık kazana kazana kümülatif şekilde büyüyerek hallediliyor.

Güven aşka evriliyor, çaba yeteneğe dönüşüyor, her küçük adım insanı ilerletiyor. Bir alışkanlık doğuruyor, insanı yola sokuyor.

Eskiden Tesco’da çalışıyordum. İzmir’de Kipa’yı satın alıp Türkiye piyasasına zincir market olarak girmişlerdi.

Onların da sloganı efsanedir mesela: Every little helps.

Türkçeye de harika çevirmişlerdi: Her küçük şey değer katar.

Hiç klişe demeyin, hayatın tüm gerçekleri klişedir. Kulağa klişe gelen çoğu şeyi gerçekleştirdiğinde zaten başarıyorsun. Bu işleri disiplinli bir şekilde başaramayanların sayısı çok olduğu için mevzu klişeleşiyor. Yani mevzu klişe değil, yapamayanlar mevzuyu klişeleştiriyor.

Kategori Bazlı Günlük Minimum

Şimdi bu “the daily minimum” işi üzerinde biraz daha çalışalım. Sağlık, eğlence, ilişkiler, iş gibi konularda, “çok basit bir şekilde yapılabilecek ama fark yaratacak şeyleri” düşünelim.

Sağlık için her sabah 1 bardak su içebiliriz. Evden işe yürüyerek gidebiliriz. Ofiste masamıza oturmadan 5 dakika esnetme hareketleri yapabiliriz. Siz de çoğaltın.

İş için ofisteki arkadaşlara günaydın demek, her gün bir kişiye yardımcı olmak, o gün çayları demlemek.

İlişkiler için her sabah işe gitmeden önce eşine ve çocuklara sarılmak ve onları öpmek, onlara ayda 1 ufak hediye almak.

Bunlar hep basitçe, hızlıca, kolaylıkla yapılabilecek işler.

Bence bu hafta bu konu üzerinde biraz düşünün. Başlıklara ayırın, her kategorinin altında “daily minimum” işleri çıkartın, hayatınıza bu işleri eklemeye başlayın.

Mutlaka fark edecektir.

Biraz Müzik:

March of the Unheard - The Halo Effect

Buraya müzik paylaşımı yapmayı çok seviyorum, ancak burada size sormam gereken bir şey var.

Biliyorsunuzdur ben bayağı aktif bir şekilde gürültülü müzik dinleyicisiyim. Bayağı uzun süredir metal’in hemen hemen her türünü inanılmaz büyük bir zevkle dinliyorum.

Aklımın Akışı’nın ilk formatında, burada sizlerle dinlediğim grupların, albümlerinin en sevdiğim şarkılarını paylaşacaktım.

Ancak sonradan fark ettim ki bu ağır müziği seven sayısı çok az. Ben de biraz daha rock&roll, biraz daha hard rock, biraz daha Türkçe rock paylaşımlarına kaydım.

Acaba oradan devam mı edeyim, yoksa “her şeye rağmen sen dinlediğim şarkıları paylaş, ben sen ne dinliyorsun onu merak ediyorum” mu diyorsunuz?

Siz buna bu hafta cevap verirken, ben son 2 haftadır bayağı aktif bir şekilde dinlediğim bir albümün, çok sevdiğim bir şarkısını paylaşayım.

Grup: The Halo Effect

Albüm: The March of the Unheard

Şarkı: The March of the Unheard

Biraz Kitap:

Çiçeklenmeler - Melisa Kesmez

Şule Gürbüz’den sonra çok sevdiğim bir kadın yazar da Melisa Kesmez. Ben Melisa Kesmez ile Atları Bağlayın, Geceyi Burada Geçireceğiz kitabıyla tanışmıştım. Sonra Nohut Oda’yı da okudum.

Sıra Çiçeklenmeler’de.

Çok iyi başladı, iyi bitecek diye düşünüyorum.

Haftaya kitapla ilgili detayları yazarım.

Biraz Film:

Bu hafta da film yok, video var :)

Cenk Erdem’in Cenk’i, Cenk Durmazel, eski takma ismiyle ünlü educatedear ile, yani Boğaç Soydemir ile güzel bir röportaj yapmış.

Bilinenin aksine bu sefer ciddi konulardan bahsetmiş Cenk bey.

Seviyorum bu adamı.

İzlemeniz için bırakıyorum.

Biraz Ben:

YouTube’da Hızlandık

YouTube ortamını ve oraya da içerik üretmeyi bayağı sevdim. Neredeyse 17.000 abone olduk. Geçen hafta üç adet video yayınladım, hatırlatma amacıyla paylaşıyorum:

• Neden 200 Günlük Ortalama Her Ekranda Olmalı?

• Küçük Yatırımcı Bu Kör Kuyudan Nasıl Çıkar?

• Orta Vade’de Gümüş ve Altın Yorumum

Abone değilseniz abone olup bildirimleri açarsanız çok sevinirim dostlar.

Evet, bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Dostlar, Aklımın Akışı bülteninin ana konusuna geçmeden önce, sizlerden ufak bir destek ihtiyacım var.

YouTube kanalımı açtım, hem abone değilseniz abone olursunuz, hem de videolarımı izleyip like ve yorum ile etkileşim verirsiniz.

Bu beni mutlu edecek.

Duvara karşı konuşma hissiyatından kurtarmış olacaksınız beni :)

Şuraya tıklayarak kanala ulaşabilirsiniz.

Biraz Sohbet:

Sevgili dostlar,

Malum, belli bir yaşa ulaştıktan itibaren, hatta hayat insan için yavaş yavaş anlamlı hale geldikten hemen sonra insan yaşlanmaya, yani yaşamını tüketmeye başlıyor.

Büyümek, kişi olgunlaştığında bitiyor, artık hayattan eksilmek başlıyor.

Zamanla hayatın yükü artıyor, kariyer, yatırım, aile, evlilik, çocuklar derken hem maddi, hem manevi masraflar üst üste ekleniyor.

Eskiden düşünecek bir iki konu varken, 10-15 konuya çıkıyorsun.

Eskiden yönetilecek birkaç sorumluluk varken, bir zaman sonra sorumluluk havuzunda yüzüyorsun.

Hayatın “derdi” parabolik bir şekilde yükseliyor.

Sonrasında sağlık problemleri baş gösteriyor.

Yaşlanıyorsun.

Nasıl geliyor kulağa? Biraz kötümser değil mi?

Halbuki, bunların tamamı, hayatın boşluğu değil. Tam tersi, bunların tamamı, hayatın boşluğunun doldurulması oluyor.

Albert Camus’nun “hayat karar vermek zorunda olmaktır” dediği gibi, aslında yaşlandıkça karar verecek, yol yürüyecek, tecrübe kazanacak bilince ulaşıyoruz.

Eksildiğimiz kadar biriktiriyoruz. Çünkü bizi eksilten yıllar, bize aynı zamanda “seçim şansları” veriyor. Her bir seçimin üzerimizde emeği oluyor. Hayatımızı şekillendiriyoruz.

Hayatımızı kendimizin, üstelik gençliğimizden çok daha aydın bir şekilde şekillendirebildiği evreye giriyoruz.

Bilinçli tercihlerimiz sonrası kayıplara daha az üzülüyor, kazançlara daha az sevinir hale geliyoruz. Çünkü kaybın da, kazancın da bizim olgunlaşma sürecimizin bir ödülü olduğunun farkına varıyoruz.

Olgunlaşmak biraz da yıpranmaktır diye düşünmeye başlıyoruz.

Artık bizi yıkabilecek hiçbir şeyin kalmadığını, her türlü zorlukla bir şekilde başa çıkabilecek kadar güçlendiğimizi hissediyoruz. Muktedir hale geliyoruz.

Dünyanın sonundan başka hiçbir şeyin dünyanın sonu olmadığının farkına varıyoruz.

Belki fiziken güçten düşüyoruz ama manevi olarak da derman buluyoruz.

Yaşam aslında tam olarak da bu.

Güçleniyoruz.

Yaşlandıkça, kaybetmek hayatın bir parçası haline geliyor ama kaybettiklerimiz sayesinde de kim olduğumuzu anlıyoruz.

—

Hayatımın çok uzun zamanı, yaşlanmaktan, yaş almaktan korktum. Halen de bu korkuyu tam olarak yenebilmiş değilim.

Hayatın tüm bu “yapılabilirliği”ni kaybetmek istemiyorum. Onlarca şey okunabilir, izlenebilir, dinlenebilir, öğrenebilir, tecrübe edilebilirken bu “ulaşılabilir kazanımlardan” uzaklaşmak bana korkutucu geliyor.

Ancak yavaş yavaş hayatın bu döneminin de bir hediye ve ödül olduğunu düşünmeye başlıyorum.

Bu belki çaresizlikten, ya da iyi geldiğinden dolayı bir “psikolojik tedavi” gibi, yani, gerçekliği yok, ancak sonuçta hayatın bu bölümü, senin bu bölümü nasıl algıladığından bağımsız olarak bir şekilde yaşanacak, en azından olması gerektiği gibi sakince ele alınmalı.

Oruç Aruoba bu konuda şöyle söylüyor:

Yaşamın inişleri, çıkışları olacak ama göreceksin ki yaşayacağın temel oluşum düşüş olacak. Yeteneklerinin daralması, yapabileceklerinin azalması, yaşama yürüyüşünün tık-nefes kalması, yaşam yolunun kısalması.

Yaşarken sürekli düştüğünü göreceksin, çeşitli yükseliklerden çeşitli derinliklere.

Yaşamın düşüşün olacak, yaşarken düşeceksin.

Ama bu demek değildir ki yaşamın boşunaydı. Hayır, boşuna değildi. Önce yükselip sonra düşerek, yaşamın bir hiç olmadı. Zaten bu yükseliklere çıkıp bu derinliklere düşmen, senin yaşamının getirdiği zorunluluktu. Sen, sen olarak ancak ve zorunlu olarak, o yüksekliklere çıkıp ancak ve zorunlu olarak o derinliklere düşebilen olacaktın. oldun da, oluyorsun da, olacaksın da.

Yaşamın zaten buydu, bu olacak, sen zaten busun ve bu olacaksın.

Selametle dostlar.

Mücadeleye devam.

Biraz Kitap:

Çavdar Tarlasında Çocuklar - J. D. Salinger

Uzun zamandır “okuyayım” dediğim ve tüm eleştirmenler ve edebiyat tarihçileri tarafından “bir Amerikan başyapıtı” olarak tanımlanan bu kitabı sonunda okudum.

Kitapla ilgili kafam ziyadesiyle karışık.

Çok fazla abartıldığını düşünüyorum. Hele kitabın yarısına kadar geldiğimde, “bu nedir ya” seviyesinde eleştirel bakıyordum.

Ancak sonrasında ana karakterin sorgulayıcı yalnızlığı, toplumsal eleştirisi, kimlik arayışı ve samimi anlatımı bir tık hoşuma gitti.

Türkçe çevirisinde “lanet olsun” veya “cehenneme git” gibi Amerikan kalıpları çok sık kullanıldığı için, bayağı “cheesy” bir Amerikan teen-slasher filmi izler gibi oluyorsun kitabı okurken ve sıkılıyorsun.

Ancak yine de kötü bitti diyemem.

Dönemine göre oldukça da sorgulayıcı, tabu yıkıcı, toplumu eleştirici bir kitapmış.

Yine de, ilk tercihim hiçbir zaman olmazdı.

Biraz Film/Video:

Gündüz Vassaf

Cehenmeme Övgü ile tanışıp çok sevdiğim Gündüz Vassaf’ın inzivaya çekildiği dönemlerinde yaptığı bir röportaj. Bu hafta bunu izledim. Sizlere de izlemeniz için bırakıyorum. Kendisini tanımıyorsanız veya tanıyor da hiç okumadıysanız, Cehenneme Övgü kitabını şiddetle öneririm.

Biraz Müzik:

Mourn - Sentenced

Ara ara dönüp baştan sona dinlediğim harika albüm Frozen’ın en mükemmel şarkılarından biri Mourn.

Sentenced’in erişmiş olduğu en derin yüksekliklerden biri.

Muhtemelen kendi türünün (death/gothic metal) en mükemmel solosunu henüz daha şarkının girişinde veriyor, sonuna kadar da dinletiyor.

Parça tamamen enstrümental, söz yok.

“Ben metal sevmiyorum” demeyin, mutlaka dinlemenizi öneririm, bam telinize basıyor şarkı.

Biraz Ben:

YouTube’a Başladım

Taa 2021’den beri, yaklaşık 4 yıldır herkesi YouTube’a çağırıp, “bugün başlıyoruz, yarın başlıyoruz” diye diye 16bin takipçi yapmışım kanalda.

İçerik? Sıfır :)

Herkesi topladım, ben yokum.

Eh sonunda geldim.

YouTube projemize başladık.

Tanıtım videosu aşağıda, bir de siz izleyin.

İçerik Üreticisi Arıyorum

Dostlar, Borsanın İzinden markası altında açacağım yeni Twitter hesapları için yazılı ve görsel içerikler üretecek İçerik Üreticisi arıyorum.

Adayların finansal piyasalarla, Türk ve yabancı borsalarla, ABD piyasalarıyla, kripto/forex marketleriyle ve FONLARLA ilgili olması en önemli önceliğim.

Finansal piyasalarda trading konusunda da tecrübesi/bilgisi olması ise ekstra bir avantaj.

Başvurmak isteyen veya başvurabilecek bir tanıdığı olan için iletişim: borsaninizinden(at)gmail(nokta)com

Örnek içerikleri görmek için: Borsanın İzinden Yurt Dışı Piyasalar hesabını ziyaret edebilirsiniz.

Evet, bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Sevgili Aklımın Akışı okuyucuları,

Bu hafta bir farklılık (ve bir miktar da tembellik) yapıp, burayı çok sevdiğim bir yazar olan Şule Gürbüz’e bırakacağım. Bu onu hem sevdiğimden, hem de bu hafta aklımın akışını son güne bıraktığımdan.

Ancak yazı bittiğinde tahmin ediyorum ki, “iyi ki de bu hafta Şule Gürbüz seslenmiş bize buradan” diyeceksiniz.

Kendisini tanıyorsanız, yazdıklarını tekrar hatırlayıp çok mutlu olacaksınız (veya kederleneceksiniz). Tanımıyorsanız, sizi harika bir yazarla tanıştırdığım için beni daha çok seveceksiniz. Her türlü kazan-kazan durumu yani :)

Buyrun, uzatmayayım, sözü Şule Gürbüz’e bırakayım.

Şöyle diyor Şule Gürbüz:

“Karıncanın da elini sıkmak, tespih böceğinin de yuvarlanışına hayret etmek gerekir. Çünkü ölmeleri ve ezilmeleri an meselesi, ama hayatlarını müthiş bir gayretin içinde yaşıyorlar. Açtıkları tüneller, dehlizler, girdikleri çıktıkları yerler ve sürekli taşıdıkları, onları milyonlarcasından başkası yapmıyor.

O milyonlarcadan biri olabilmek için bunları yapıyorlar ve kendilerini bir şeyler yapmışlar gibi de hissetmiyorlar.

İnsan kendini değerlendirmede karınca gibi sade, memnun ve yolunda değil.

Yani insan oluşa razı değil.

Bir yapsa, yaptığını fark eden on bakış arıyor, bulduğu anda da artık yapmaktan vazgeçiyor, seyirlik oluyor.

Kendinden razı olmak, kendine rıza göstermek, olanı beğenmek, sofrasını beğenmek, kendi içini açıp da şöyle bir “fena da değil” demek çok da kolay bir şey değil.

Ben kendimi ömrüm boyu, neden bilemem, sebeplerini bilemem, bir kusur timsali olarak gördüm. Bir kusur sürahisi idim de ne akıtsam öyle akıtır, kusurlu akıtırdım.

Hep eksik ve kırıktım da tamamlanamazdım.

Hep yarım ve yanlış anlamadaydım da doğrulamazdım.

Hep bir ayıp gizlemek zorundaydım da bu ayıp zaten bendim, bundan kurtulamazdım.

Dertli olduğumu ve deva bulmaz olduğumu elbet biliyordum ama kusur bilmezliğin de bir sıhhat olduğunu zannedecek kadar hasta değildim.

Hasta idim de kusursuzluk sıhhat ise ben ancak nezle idim. Nezlemle herkesi öpesim vardı da yine de iğreniyordum.

Şöyle bir bakıyorum da, benim ömrüm kendimi hırpalamakla geçmiş. O yüzden başka kimseye de bir şey kalmamış. Başka birinde beni azarlayacak bir mesafe de bırakmamışım.

Yıllar yılı, kendimde bir tuhaflık algılar gibi oldum ama üzerinde durmadım. Dursam, Allah korusun bir dursam, dünyada duracak başka ne bir yol ne bir durak ne bir şey bulurdum.

O yüzden kendi üzerimde pek durmadım.

Kendi üzerinde duran, bu ağırlıkla kendi üzerine yıkılandan başkası olamaz. Kendine yıkılan da böylelikle başkasına yıkılamaz. Biraz marazi, biraz zararsız, şairin dediği gibi “Ayakkabı çivisi gibi kendine batan,” olur ki, dünya kendine değil başkasına batanı, kendine değil başkasına yıkılanı, kendini değil başkasını suçlayanı sevdiği, istediği ve kabul ettiğinden onu hemen defoluların arasına ayırıverir.

Ama sorsanız kitaplarında, gerek gökten inenlerinde, gerek yerden bitenlerin iyicelerinde böyle değilmiş gibi yapar söyler, bunu yaymak için peygamberler ve peygamber mizaçlılar ortaya çıkarır.

Sonunda onları da ya çarmıha gerer, ya perişan eder.

Dünya kendi hakikatleri hakkında tamamen yalancı ve ikiyüzlüdür. Dünya bir ahlaksıza namuslu ve saffet sahibi muamelesi yapan adamın perişanlığını ve zilletini, ona yüksek ve kutsal muamelesi yapanı perişan ederek yaşatır.

Bir gece vakti karşı karşıya kitaplarıyla, hikmeti ile gözünüzde yaş, kalbinizde sıkıştıran ilhami bir duygu ile otururken her şeye inandıran dünya, sabah olunca göz kırparak rezili ve zelili sizi aşağılamakta kullanır.

Bazı şeyler düşünerek değil, üzülerek öğreniliyor. Ama öğrenilenden ve ne şekilde öğrenildiğinden asla bahsedilmiyor.”

Ne güzel yazmış değil mi.

Şule Gürbüz ile mutlaka tanışın.

Kitap tavsiyesi olarak da yine ondan gidelim madem.

Biraz Kitap:

Kambur - Şule Gürbüz

Şule Gürbüz’ün çok kitabı var, ancak aralarında mutlaka okuyun dediğim iki kitabı mevcut. Birincisi Kambur, ikincisi Coşkuyla Ölmek.

İki kitap arasında tam 20 yıl var. Şaka gibi ama, öyle.

Ben olsam Kambur’u önce, Coşkuyla Ölmek’i sonra okurum.

Kitapların detaylarına girmeyeyim, okuyun diyerek kapatayım. Bir de Kambur’dan alıntı bırakayım size, ki, inanılmaz sevdiğim bir cümledir:

Yaşamdaki en büyük başarı, seçip ayıklayıp pek az şey bırakmaktır. Asıl önemli olan, asıl başarı sayılabilecek olan, sevip yaptıklarınız değil, belirli bir bilinçle kaldırıp attıklarınız, sizi meşgul etmesine izin vermediklerinizdir.

Biraz Film:

Adsız Aşıklar

Yine bir film değil, bir dizi paylaşacağım: Adsız Aşıklar

İsminden dolayı aşırı klişe aşk hikayesi/romantik komedi sanmıştım ilk etapta ama, beni şaşırttı bu dizi. İlk bir iki bölümden sonra iyice açılıyor ve akşamları çerezlik ama keyifle tüketilen bir diziye dönüşüyor.

Öneriyorum.

Biraz Müzik:

Bazen - Harun Tekin

Özkan abiyi çok özledik.

Onun anısına, Harun Tekin’in, bestesi Özkan Uğur’a ait olan MFÖ şarkısı “Bazen”i yorumladığı aşağıdaki videoyu paylaşayım.

Güneş doğar, güneş batar, ama insan uyumaz bazen, düşünür.

Geceler kısa, çabuk geçer, ama insan uyumaz bazen, düşünür.

Deniz masmavidir ne güzel ama insanlar görmez bazen.

Şiirler, şarkılar, masallar, ama insanlar duymaz bazen.

Üzme kendini, ümitsiz gibi. Sevenin var bak ne güzel.

Evet, dostlar, bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Sevgili Aklımın Akışı okuyucuları,

Tüm filozofların üstünde kafa yorduğu, yaşı belki de felsefenin kendi tarihiyle yaşıt önemli bir soru vardır,

Gerçeklik, insan zihninin bir yansıması mıdır yoksa nesnel bir hakikat midir?

Dört duvar içerisinde karanlıkta otururken, duvarların birindeki bir pencereye doğru gidip dışarıya baktığımızı varsayalım.

Pencerenin perdesini araladığımızda gördüğümüz şey kaçınılmaz bir hakikat midir, yoksa bizim inşa ettiğimiz bir yanılsa mı?

Meraklısı bilir, Platon’un meşhur bir mağara alegorisi vardır.

Aşağıdaki görselle anlatayım.

Karanlık bir mağarada, duvarın dibinde karşıya yansıyan gölgelere bakan mahkumlar, bir vazo, bir kuş, bir at ve bir halka gölgesi görürler. Bu manzara hoşlarına gider, özenle hazırlanmış bir tabloyu izliyorlarmış gibi hissederler. Kuşun, atın gölgesi duvarda süzülüyor, adeta dans ediyordur.

Halbuki, gördükleri gerçeğin sadece %20’sidir.

Gerçeğin tamamında, 4 tane cellat, onları öldürmeye geliyordur. Ellerinde asaları, asalarının başlarında ise süslemeler vardır.

Mahkumlar, bu süslemeleri, gerçek gibi algılarlar, halbuki gerçeğin kendisi onlarla çok yakında buluşacak olan ölümdür.

Tek Gerçek Gördüğün müdür?

Modern insanın en büyük yanılgısı, gördüğünün tek gerçek olduğuna inanmasıdır. Oysa her perde açıldığında yeni bir sahne belirir. Kimi zaman bu sahne bizi rahatlatır, kimi zaman ise korkularımızı yüzeye çıkarır. Ancak her iki durumda da, perdeyi açan kişi artık eskisi gibi değildir.

Gördüğü şeyi hemen yorumlamaya ve kafadaki noktaları birleştirmeye başlar.

Böylece, gerçeklikle başlayan hikaye, bir psikolojik yorumlamaya, yani bir nevi yanılsamaya kayar.

Gerçeklik ile yanılsama arasındaki bu ince çizgi, hayatın her alanında karşımıza çıkar. Bazen bir fikre körü körüne bağlanır, bazen de sadece görmek istediklerimizi görerek rahatlarız.

Jean-Paul Sartre’nin, “İnsan, kendi varlığını kendisi yaratır” cümlesi de buradan gelmektedir.

Görmek istediklerimizi görerek, kendi yolumuzu çizeriz.

Bu bizi bazen gerçeklikten kopartır, sonrasında gerçekliğin şoku moral bozucu olabilir, ancak insan psikolojisi çoğu zaman olanı değil, olması gerekeni alır, çünkü olanla mücadele çoğu insanın yapabileceği bir savaş değildir.

Elbet bunun negatif tarafı da vardır.

Evham.

Psikolojimiz bizi rahatlatmaya çalışırken, içimizdeki algı da bazen kendi korkularımızı tasarlar.

Hiç olmayacak şeyleri düşünüp, hiç olmayacak riskleri konuşup, hiç başımıza gelmeyecek şeyleri sanki gelecekmiş gibi tasarlarız.

Hayatta kötü anlamda düşünülen her 100 gelişmenin 90’ı gerçekleşmez.

Ancak bazen öyle bir evhama kapılırız ki, kendi cehennemimizi kendimiz yaratırız.

Aynı yukarıdaki karikatür gibi, önce tasarlar, sonra çizer, sonra korkarız.

Bu biraz bizim boşluğumuzdur aslında. Boş bir zihin, kendini meşgul etmek için mutlaka bazı şeyler uydurur. Kontrolden çıkar. O yüzden zihnimizin mutlaka bizim kontrolümüz altında olması gerekir.

Epiktetos bu konuyla ilgili "Düşüncelerinizi kontrol edin, yoksa onlar sizi kontrol eder." der.

Bir de tabi Voltaire’in sözü var:

Çalışmak bizi üç büyük beladan kurtarır: Can sıkıntısı, kötü alışkanlıklar ve yoksulluk.

O zaman, dostlar, çalışmaya, üretmeye ve mücadeleye devam.

Biraz Müzik:

Kendisini çok sevdiğim, kendini geliştire geliştire getirdiği yeri takdir ettiğim, bundan sonraki gelişme isteğine de gıptayla baktığım bir online arkadaşım var, Nuri.

Geçen benimle kendi yaptığı birkaç şarkıyı paylaştı.

O kadar harika şeyler üretmiş ki, inanamadım.

En sevdiğim olan, Sessizlik Büyürken’i sizinle paylaşmak istiyorum.

Sözleri, melodileri, her şeyi, kusursuz bence.

Biraz Film:

Film değil ama, güzel bir kanal önerisi.

Tarzıyla bayağı bir fark yaratan, Giray Altınok ile yaptığı işleri çok severek izlediğim Kerem Akdoğan’ın “İsmet ve” kanalını öneriyorum sizlere.

Aşağıdaki bölümü Ekonomi ve Enflasyon ve Marx ve Tantuni isminde.

İzleyince neden “tarzı farklı” dediğimi anlayacaksınız :)

İyi izlemeler.

Biraz Ben:

• Benimle ve Borsanın İzinden ile ilgili tüm linkleri şurada topladım: ibr.bio

• YouTube projesine Şubat ayında başlıyoruz. Muhtemelen Katıl kısmı da olacak. Katıl kısmında bayağı güzel şeyler olacak ama “şunları da görmek isterim” diyen varsa bana şuraya mail atarak fikir verebilir misiniz: borsaninizinden@gmail.com

• Trading psikolojisi ile ilgili ilk TÜRKÇE eğitimi ben çıkarmıştım, şurada. Şimdi de, ilk Türkçe kitabı ben yazıyorum. Daha önce bazı trading/yatırım psikolojisi kitapları vardı ama hepsi çeviriydi, bu direkt olarak bizim piyasada pişen birinden, benden olacak :) Haberleri bekleyin.

Bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Herkese merhaba, Aklımın Akışı okuyucuları.

2 haftalık zorunlu bir aradan sonra, yine beraberiz. Tekrarı yaşanmasın, hep beraber, her Cumartesi burada buluşalım.

Esasen, bu haftayı da pas geçip, diğer hafta bomba gibi gelecektim, ancak zincirin bu kadar uzun süre birleştirilmemesi sürdürülebilirlik açısından daha derin yaralar açtığı için, bir şekilde, iyi kötü, mükemmel veya değil, zor veya kolay ama bir şekilde, Aklımın Akışı’nın 66. sayısını hazırlayıp, sizlere göndermeyi bir görev bildim.

Bakış Açısı İlaçtır ya da Zehirdir

Biraz derin mevzulara girelim.

Mevzuların iyi veya kötü olarak etiketlenebileceğini ve bunun bizim hayatımızın geleceği ve başarısı için çok önemli olduğunu düşünüyorum.

Bizim bu mevzulara bakışımız, onları algılayış şeklimiz bu mevzuları bizim için engel haline getiriyor veya işleri kolaylaştırıyor.

Herhangi bir gelişmeyi, herhangi bir mevzuyu eğer "uğraşılması çok zor bir şey" olarak etiketlersek, o mevzu bizim için artık bir engeldir.

Ancak bu mevzuya "ben bu mevzudan nasıl yararlanabilirim" diye bakarsak, o mevzu bizim için artık bir fırsattır.

Bir örnek vereyim,

Rockefeller, dünyanın en zengin adamlarından biri olmadan önce sade bir muhasebeci ve yatırımcıydı.

Sonra, 1857 paniği geldi, bu yıllarda çok büyük bir ekonomik kriz ve buhran yaşandı. Çoğu kişi bu dönemde panikledi ve büyük finansal hatalar yaptı. Ellerindeki hisse senetlerini sattılar, işletmelerini kapattılar vesaire.

Ancak Rockefeller bu dönemi bir fırsat olarak gördü ve duygulara ve paniğe yenik düşmek yerine, hisse senetleri piyasasını yakından izlemeye başladı.

Kulaktan dolma bilgilere önem vermedi, spekülasyon ve manipülasyonları dinlemedi ve geleceğin petrol endüstrisinde olduğunu gözlemledi. Yatırımlarını ona göre yaptı.

Yalnızca 20 yıl içerisinde, yani takvim 1877 yılını gösterdiğinde, ABD'deki petrol endüstrisinin %90'ını Rockefeller kontrol ediyordu.

Hiçbir Kriz Ziyan Edilmemelidir

Yukarıdaki cümle Winston Churchill’in cümlesi. Churchill, her krizin, oluşturduğu şartlar gereği geleceğe yönelik çok büyük fırsatlar barındırdığını savunuyor.

Her krizin, aynı boyutta bir fırsatla geldiğini ben de düşünüyorum.

Dahası bunu yaşadım.

COVID’i hatırlayın. Bu salgının etkisiyle Türk Hava Yolları 12 liralara kadar düşmüştü, şimdi kaç lira?

Petrol eksi fiyattan işlem görüyordu, yani “elimdeki varilleri alın yeter ki, size üstüne para veririm” deniyordu kağıt üzerinde. Şimdi ne kadar?

Rockefeller örneğinde, 1857 krizine iki farklı bakış açısı var. Bir tanesi krizi engel, sorun, sıkıntı olarak görüyor ve içine kapanıyor. Hisselerini satıyor, işletmelerini kapatıyor, bilgiye kapanıyor.

Bir diğeri ise bu dönemi fırsat olarak görüyor ve çok ucuz fiyatlanan hisse senetlerini alıyor.

Olay şu, sen bir mevzuya, bir gelişmeye engel olarak mı, geliştirici bir fırsat olarak mı bakıyorsun?

Tüm Problemlerin Çözümü

Bir başka örnekle, mevzuyu daha da somutlaştıralım.

İş bulma stresinden herkes müzdariptir. Bunun fiziksel ve duygusal yükü çok fazladır. Kişi eğer bu süreci bir engel olarak alırsa, fiziksel ve duygusal yükünü abartır ve bunalıma girerse, bu süreç gözünde büyür ve artık çok büyük bir engel olur.

Bu yeni duygusal durum, kişiyi o aradığı harika işi bulmak konusunda geride tutan bir engel haline gelir.

Ancak, kişi bu süreci mesela ileride bulacağı o harika işe doğru giden yolun bir parçası olarak görürse, süreç normalleşir. Özgüven sarsılmaz. Güçlenir.

Bu kişinin mülakatlarını da etkiler, IK yöneticileri iş için doğru, istekli, hevesli adayı bulmak isterler. Özgüveni yüksek bir mülakat kişiye o işi aldırabilir. Tam tersi, kişi böyle hissetmezse, ölü gibi, hevessiz ve özgüvensiz olursa, o işi almak mümkün olmaz.

Yani, mesela sen iş arıyorsan ve doğru bir “zihindeysen”, aslında sen IK yöneticisinin probleminin çözümüsün.

Çünkü o, ilgili işe en kısa sürede bir aday bulup sonraki işe geçmek istiyor.

Bir problemi var, o problem bu doğru adayı bulma problemi.

Sen bu problemin çözümü olmalısın. Öyle yaklaşmalısın mevzuya.

Eğer bu bakış açısını kendine ve sürece yerleştirirsen, özgüvenin yüksek olur, mülakatta da konuya böyle yaklaşırsın.

Böylece IK’nın ihtiyacıyla senin çözümün birleşir, hem IK kendi hedefini tamamlar, hem sen işi almış olursun.

Biraz Müzik:

Bu şarkıyı lise yıllarında sayısızca dinlemiş, bayağıdır unutmuştum.

Bu hafta yakın bir dostumla oturmuş bir şeyler içerken, arkadan bu çalmaya başladı mekanda.

Film şeridi gibi geçti tüm geçmişim gözlerimin önünden.

Ne denilebilir ki, çok büyük bir sanatçıydı Cem baba.

Bir çiviyi çakar gibi, vura vura günlere, dört nala gidiyoruz, bizi bekleyen yere. Halimize şükran mı isyan mı etmeli, bütün ömür bir rüyaysa uyanıp, kalkmamalı mı?

Biraz Kitap:

Peyami Safa’dan Dokuzuncu Hariciye Koğuşu kitabını bitirdim, Orhan Kemal’in Bereketli Topraklar Üzerinde kitabında başladım.

Dokuzuncu Hariciye Koğuşundan şöyle bir alıntı bırakmak istiyorum, acıların annelerle paylaşılmaması konusunda:

Felâketimizi başka biriyle taksim etmek saadettir, fakat annelerle değil, annelerle değil. Annelere anlatılan kederler taksim değil, zarbedilmiş olur: Çocuklarının felâketini iki kat şiddetle hisseden anneler, bu ıstırapları çocuklarına fazlasıyle iade ederler; böylece keder anadan çocuga ve çocuktan anaya her intikal edişinde büyüdükçe büyür.

Biraz Ben:

• Üçüncü kitabımın çalışmalarına başladım. Mayıs gibi piyasaya çıkmasını planlıyorum. Trading Psikolojisi üzerine Türkçe’de yayınlanmış ilk kitap olacak.

• YouTube kanalımı aktif olarak Şubat ayında yayına almayı planlıyorum. Abone olmadıysanız şuradan olun lütfen.

• Epsilon Yayınevi’nin kanalına ikinci kitabımın tanıtımı için konuk oldum. Beni izlemek için buraya tıklayın lütfen.

Bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Herkese merhaba dostlar, Aklımın Akışı bülteninin 64. sayısından selamlar.

Şu an yoldan geçerken tamamen rastgele bir kitapçıya girsen ve iş-ekonomi-kişisel gelişim rafına doğru yürüsen, rafın en güzel yerinde, direkt göz hizasında, hatta kitapların sergilendiği masanın en dikkat çekici yerinde görebileceğin birkaç kitaptan biri Zengin Baba Yoksul Baba’dır.

Kitabın yazarı Robert Kiyosaki, bugün muhtemelen kendi alanının en tanınmış girişimcisi, konuşmacısı ve yazarıdır. Yatırım, gayrimenkul ve finansal eğitim alanlarında bir otorite olarak tanınır. Kitapları, kişisel finans ve girişimcilik dünyasında kalıcı bir etki bırakmıştır ve hemen hemen her ülkenin en çok satanlar listesinde üst sıralardadır.

Zengin Baba, Yoksul Baba kitabını şu ana kadar muhtemelen okumuşsunuzdur, okumadıysanız da internette ondan bahseden o kadar çok yazı var ki, okumuş kadar olmuşsunuzdur, ama bir de benden dinleyin çünkü ben şimdi size bu kitaptan alabileceğiniz 3 önemli hayat dersini sıralayacağım.

Ders 1: Ne Kazandığın Değil, Ne Öğrendiğin Önemli

Robert Kiyosaki, kitabın bir bölümünde şöyle diyor:

“I recommend to young people to seek work for what they will learn, more than what they will earn”

Türkçesi:

“Genç insanlara kazanacakları paradan ziyade, öğrenecekleri konular için çalışmalarını öneririm”

Bu cümle tabi ki günümüz Türkiye’si ve ülkenin mevcut ekonomik şartları için söylemesi kolay bir cümle değil. Çünkü eğer herhangi bir mülakatta “ben para için çalışmıyorum” derseniz, şirket size olabilecek en düşük maaşı verecektir ve bu maaşla verimli çalışmak pek de kolay değildir.

Ancak yine de, günümüzde yeni kuşağın “öğrendiklerinden” çok, “kazandıklarını” ön plana çıkardığını görüyorum.

Tabi ki hiçbirimiz köle değiliz, üç kuruşa çalışacak da değiliz, ancak en azından kariyerin ilk zamanlarında kişinin çok para mevzusu yapmaması, ileride kendini daha iyi bir konuma getirecek konuları öğrenmek için uğraşması, tecrübe kazanması çok daha iyidir.

Bununla ilgili bir anımı anlatayım size.

Kariyerimin ilk yıllarında, dünya devi çok büyük bir çikolata/kahve firmasında satış yöneticisi olarak mülakata gitmiştim.

Mülakat iyi geçti.

Mülakatın bir döneminde benim gelecekteki yöneticim ve insan kaynakları müdürü bana şöyle bir cümle kurdular:

“İbrahim Bey, şirketimizin satış yöneticilerine verdiği araçlar sektördeki diğer rakiplere göre biraz daha demode kaldı, Citroen C4 veriyoruz, mesela vitesi otomatik değil, manuel. Donanımı da giriş seviye. Bu sizin için bir sıkıntı olur mu?”

Bu cümle çok garibime gitti, hayatımın hiçbir döneminde hiçbir şirkete “arabası diğerlerinden daha iyi” diye evet dememiştim. Hatta şirketin verdiği arabanın donanımı, vitesi, performansı umrumda bile olmamıştı.

Bu soruya “beni kendi lokasyonumdan müşterimin lokasyonuna götürecek herhangi bir arabaya tamamım, arabanın donanımının veya niteliğinin benim için hiçbir önemi yok, sorun değil” şeklinde cevap verdim.

Teşekkürleşip ayrıldık.

Bu işi aldım.

Sonrasında mülakattaki müdürüm şöyle demişti: “o soruya verdiğin cevap harika bir cevaptı, iki aday arasında kalmıştık, sadece o cevap, diğeriyle arandaki fark oldu, seni tercih ettik”

Sonrasında bu işte çok şeyler öğrendim, ekip yönettim, distribütör yönettim, çok yüksek cirolar ve bütçeler yönettim. Bir sonraki müdürlük pozisyonum için çok iyi bir merdiven oldu bu pozisyon.

Ben bu mülakatta onlara “araba benim için önemli, keşke daha iyi şartlar olsaydı, ama yine de beklerim, sorun değil” deseydim bile o işi kaybedebilirdim.

Ama işin maddi getirilerinden ziyade, manevi getirilerine odaklanmıştım.

İyi ki de öyle olmuş.

Ders 2: Disiplin, Motivasyonun Olmadığında Bile Başlayabilme Yeteneğidir.

Robert Kiyosaki’nin yine kitapta geçen şu cümlesini paylaşmak istiyorum sizlerle:

“Life is much like going to the gym. The most painful part is deciding to go. Once you get past that, it’s easy.”

Türkçesi:

“Hayat aslında spor salonuna gitmeye benzer. En zor kısmı gitmeye karar vermek ve gitmektir. Bu kısmı atlatıp gittiğinizde, spor yapmak kısmı işin en kolayıdır”

Burada benim de çok severek kullandığım ve sıklıkla hatırlamaya çalıştığım şu cümle çok önem kazanıyor: Disiplin, motivasyonun olmadığında bile başlayabilme yeteneğidir.

Halbuki çoğu zaman, bir şeye başlayabilmek için “mükemmel zamanı” ve “mükemmel modu” bekliyoruz. İçimizde bir sıkıntı varsa, kafamız meşgulse, odağımız dağınıksa, bir bahanemiz varsa hemen onlara sığınıyoruz ve yapacağımız işi erteliyoruz.

Halbuki, eğer bir şeye devam etmek istiyorsan, edersin. Etmek istemiyorsan da zaten psikolojin senin dikkatini dağıtmak ve o işten uzaklaştırmak için sana onlarca neden uzatabilir.

Bir işi yapmak istemeyen, bunun için onlarca neden bulabilir.

Ama bu bizi diğerlerinden ayıran şey değildir. Tam tersi, bizi kalabalığın havuzuna atan, bizi ortalamaya çeken şey tam da budur.

Bizim kalabalıklardan ayrılma şeklimiz şudur: biz bir işi yapmaya niyetimiz olmadığında bile, eğer onu yapmamız gerekiyorsa, yaparız.

Motivasyonumuz yoksa, motivasyonsuz yaparız. Moralimiz bozuksa, moralimiz bozuk şekilde yaparız. Keyifsizsek, keyifsiz şekilde yaparız. Ama yaparız.

Burada büyük kahramanımız Mustafa Kemal Atatürk’ün şu sözünün altını çizerim: “dinlenmemek üzere yürümeye karar verenler asla ve asla yorulmazlar.”

Ders 3: Hiçbir Şeyi Kişisel Algılama, İşine Bak

Bu hayat dersi aslında sadece bu kitabın değil, birçok bilgenin, bir çok anlatının, birçok felsefenin belki de en önemli dersi ve ilginç bir şekilde, nedense, hiçbir zaman tam olarak önemsenmiyor.

Robert Kiyosaki’nin yanında, çok sevdiğim bir yazar olan Don Miguel Ruiz’in “Dört Anlaşma”sında geçen ikinci anlaşma da budur: Hiçbirşeyi Kişisel Algılama.

Unutmayın, diğerlerinin çoğu hareketinin veya çoğu sözünün bizimle hiçbir alakası yoktur, alakası olsa da bizim için bunlar önemsizdir.

Biz kendi kendimizi gerçekleştirme amacıyla yola çıkmış insanlarız.

Amaçlarımız vardır, yol yürümemiz gereklidir, durup kavgaya, tartışmaya ayıracak zamanımız yoktur, hiçbir laf üzerimizde durmamalıdır, kişisel algılanmamalıdır.

Bizim kabul edilmek, onaylanmak gibi bir ihtiyacımız yoktur, birinin bize bir şeyler söylemesine, etiketlemesine, olumlu veya olumsuz cümleler sarfetmesine gerek yoktur.

Biz ne olduğumuzu zaten biliyoruz.

Unutmayın: Siz kendinize güven duymayı öğrendiğinizde, başkalarının size söylediği şeylere inanıp inanmamayı da seçme özgürlüğünü kazanırsınız.”

Biz ne olursa olsun o adımları atmak, kendimizi geliştirmek ve işlerimizi büyütmek zorundayız. İşler derken, buna maddi işler olarak bakmayın. Kişinin kendi iç dünyasını geliştirmesi de bizim için bir iştir. Planlı, programlı, disiplinli şekilde kendimizi geliştirmeliyiz. Hayatımızı bir sanatçı gibi tasarlamalıyız, ince ince yaşamalıyız, boş zamanlarımızı bile detaylandırmalıyız.

Bu boş bir çaba değildir, tam tersi, boşluğu doldurma çabasıdır.

Bu çabanın içinde çok çalışmak da vardır, dinlenmek de, ancak dinlenmenin başıboşluğu tuzağına düşme yoktur, çünkü o tuzak sonsuz bir döngüdür ve derinlere indikçe kurtulma mesafesi de uzar. Bizim bunu kendimize yapmak gibi bir niyetimiz olamaz çünkü biz bunun tam karşısındayız.

Biz gelişeceğiz, kazanacağız ve iyi yaşayacağız.

Çünkü iyi yaşamak en büyük intikamdır.

Sonuç:

Evet, Robert Kiyosaki’nin Zengin Baba, Yoksul Baba kitabından aldığım 3 önemli dersi sizlerle paylaştım. Buraya kadar okuduysanız, içinizde bir yerlere dokunmuşumdur diye tahmin ediyorum. Bu da beni mutlu ediyor.

Bu kitabı okumadıysanız, mutlaka okumanızı öneririm. Bazı yerleri amerikan kişisel gelişim klişeleri barındırsa da, farklı bir vizyon sunan yerleri de mevcut.

Borsanın İzinden’de üzerine yazdığım diğer kitaplara bakmak için linki ziyaret edebilirsiniz.

Görüşmek üzere dostlar.

Biraz Kitap:

Geçen hafta Halide Edip Adıvar’ın Ateşten Gömlek kitabını bitirdim. Sanıyorum Yaban kitabından sonra okuduğumdan olacak, “çok etkilendiğimi” söyleyemeyeceğim. Ancak yine de dönem kitabı olması açısından mutlaka okunmalı.

O kitaptan sonra, yine milli bilinç kitaplarına devam ediyorum. Şimdi de Peyami Safa’nın Dokuzuncu Hariciye Koğuşu kitabına başladım.

Ateşten Gömlek kitabından bir alıntı paylaşayım sizlerle. Kitabın kahramanlarından biri olan Ayşe, Türk Kurtuluş Savaşı sırasında, çok istediği halde hep geri planda tutulmasına, cepheye gönderilmemesine, aktif çalışmasının engellenmesine dair Peyami’ye şöyle diyor:

• Bana bak Peyami, ben en çok beni korumak isteyenlerden, rafta saklanacak bir nevi mahluk gibi beni sakınanlardan nefret ederim. Ben yalnız benim çekeceğim kadarını değil, daha fazlasını bana yükletmek isteyenleri, elimden tutup ateşe sürükleyenleri severim. İçimde yanan şeyi, içimdeki ateşi kim çoğaltırsa o benim hakiki arkadaşımdır.

Biraz Müzik:

Bu hafta biraz farklı yerlere gidelim müzikte. Bir takipçim paylaşmış yine, dinlendirici olduğu kadar düşündürücü bir beste. Melâhat Pars’a ait.

Rivayet odur ki, Melahat Pars bu besteyi, kendisinden küçük olan öğrencisinin aşk-ı ilanını reddetmek için yazmış. Daha doğrusu, bu olaydan ilham almış.

Tabi bu bir rivayet, ortada birden fazla rivayet de var. İsterseniz şuradan detayları okuyun derim.

Ben gamlı hazan sense bahar dinle de vazgeç

Sen kendine kendin gibi bir taze bahar seç

Olmaz meleğim böyle bir aşk bende vakit geç

Sen kendine kendin gibi bir taze bahar seç

Biraz Ben:

Bu YouTube işini sevmiş olacağım ki, Epsilon Yayınevinin YouTube kanalı için bir video daha çektik. Bu sefer de ikinci kitabımı anlattım ve bana kitabımla ilgili sorulan sorulara cevap verdim.

İzlerseniz bayağı mutlu olurum, hele ki yorum bırakırsanız benden mutlusu olmaz :)

Buyrun:

Bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Herkese merhabalar.

Aklımın Akışı’nın 64. sayısında yine beraberiz.

Tim Ferriss’in kitapları ve yazdıkları bazen biraz klişe gelse de, çok sevdiğim 4-5 cümlesi var.

Bir tanesi şu:

“Often, all that stands between you and what you want is a better set of questions.”

Türkçesi şu:

“Bazen dönüşmek istediğin kişiyle şu anki halin arasındaki mesafeyi kapatacak tek şey, daha kaliteli sorulacak 5-6 sorudur.”

Şöyle bir bakıldığında, biz toplum olarak gerçekten “iyi soru sormayı” becerebilen bir toplum değiliz.

Çevremde de, onu, ulaşmak istediği cevaplara daha hızlı, daha net ve daha efektif olarak ulaştıracak sorular sorma konusunda yetenek sahibi çok az insan var.

Bu konuyla ilgili, eski bir Aklımın Akışı bülteninde bir hikaye anlatmıştım.

Bir genç kız, tatlı bir köpeği severken gördüğü yaşlı bir adama yaklaşmış ve şöyle sormuş: “Merhaba, çok tatlı gözüküyorsunuz, köpeğiniz ısırır mı?”

Yaşlı adam "Teşekkür ederim, hayır, köpeğim ısırmaz, uysaldır" demiş.

Genç kız mutlulukla ve hevesle tatlı köpeğe doğru yaklaşmış ve onu sevmek için elini uzatmış. Köpek bir hışımla genç kızın elini ısırmış. Kız elini köpekten zar zor kurtarmış. Yaşlı adama dönüp “Köpeğinizin ısırmadığını söylemiştiniz, ama ısırdı" demiş.

Yaşlı adam genç kıza dönmüş ve şöyle demiş: “Bu benim köpeğim değil ki”

Charlie Munger’in Inversion Tekniği

Yukarıda linkini verdiğim Aklımın Akışı sayısında zaten soru sormak üzerine fikirlerimi paylaştım, o yüzden bu konu üzerine daha fazla laklak yapmayayım, ancak bu konuda size ilham verecek bir kişiyi ve onun bir tekniği paylaşacağım.

Teknik aslında çok da yabancı veya “muhteşem” bir teknik değil, ancak iş yapıyor. Ben çok kullanıyorum ve çok verim alıyorum.

Tekniğin adı Inversion tekniği ve mucidi hepimizin bildiği biri, Charlie Munger.

Bu teknik, bir problemi çözmeye çalışırken doğrudan çözüm aramak yerine, problemin tam tersine odaklanmayı içeriyor. Yani, çözüm yerine, olası sorunlara odaklanıyorsun ve süreçte karşına çıkacak sorunları önceden tespit ettiğin için, başarıya daha hızlı ulaşıyorsun.

Başka bir anlatımla, “ben bu işi nasıl beceririm?” sorusu yerine, “ne yaparsam bu işi mahvederim?” sorusuna odaklanıyorsunuz.

Kendinize “bu işte nasıl başarılı olurum?” sorusunu sormak yerine, “bu işte ne yaparsam başarısız olurum?” sorusunu soruyorsunuz.

Buna gerçek hayattan bir örnek verelim.

Diyelim ki bir restoran işletiyorsunuz ve internetteki yorumlarınız bir türlü istediğiniz kıvama gelmedi. Notlamalar zayıf. Sorunu tespit etmeniz gerekiyor.

Böyle bir durumda, “bu restoranı nasıl daha iyi bir restoran yapabilirim?” sorusu yerine, “bu restoranda ne yaparsam, müşteriler bu mekandan nefret eder?” sorusu soracaksınız.

Mesela,

• Etraf çok pisse, masalarda her defasında kırıntılar, eski yemeklerden kalıntılar, toz, pis, pas varsa.

• Yemekleri soğuk servis ediyorsanız, derli toplu bir servis yerine dağınık, özensiz bir servis yapıyorsanız.

• Çalışanlara kaba davranıyorsanız, rezervasyonları takip etmeyip, rezervasyonla gelenleri “bir karışıklık olmuş, masanız dolu” deyip geri çeviriyorsanız,

• Fiyatlar şeffaf değilse, hep değişiyorsa, menüdeki fiyatla kasadaki fiyat aynı değilse.

Tüm bu maddeler, bir kişinin bu restorandan nefret etmesi için yeterli değil mi?

Demek ki, tüm bunların tam tersini yaparsanız, restorana bağlı yeni müşteriler oluşacaktır.

Aynı şekilde, yatırım işini düşünelim.

İyi bir şirkete, yüklü bir parayla yatırım yapacaksınız, amacınız paranızın değerini korumak ve reel getiri elde etmek.

Normalde sormanız beklenen soru şu: “Bu parayı hangi şirkete yatırmalıyım?”

Ancak Charlie Munger diyor ki, “ters düşün”.

Yani şunu sor: “Ben bu parayı hangi şirketlere yatırırsam, hızlıca kaybederim?”

• Kötü yönetilen, kurumsal olmayan

• Bilançolarını, rasyolarını şeffaf bir şekilde paylaşmayan

• Patron şirketi olan, tek adamla yönetilen

• Temettü vermeyen

• Vesaire.

Böylece, tüm bu kötü özellikleri eleyerek, iyi şirketleri filtreleyeceksiniz.

Bu soru sorma tekniğinin çok büyük avantajları var.

Öncelikle, direkt olarak çözüme ilerlerken gözden kaçırabileceğiniz olası sıkıntıları, kör noktaları, görünmez tuzakları ortaya çıkartır. Konuyu madde madde basitleştirir, daha net bir yol haritası ortaya çıkarır.

Olumsuzların hepsini düşündüğünüz için, psikolojik olarak da bu olumsuzluklara daha hazırlıklı olursunuz, bu da süreçte sizi nispeten daha güçlü ve özgüvenli hale getirir.

Konuyu bu şekilde düşündüğünüz için, çok daha proaktif ve kararlı ilerler, sonuca çok daha hızlı ulaşırsınız.

Charlie Munger, tüm bu Inversion tekniğini aslında şu cümleyle özetliyor:

"Doğru şeyleri yapmanın en kolay yolu, yanlış şeyleri yapmaktan kaçınmaktır."

Biraz Kitap:

Halide Edip Adıvar’ın Ateşten Gömlek kitabını bitirmek üzereyim, Yaban kitabı sonrası açıkçası bir tık daha az keyif aldım diyebilirim. Yine o dönemin psikolojisi, mücadelesi, örgütlenmesi ve Anadolu ve İstanbul’da yaşananlar çok iyi anlatılmış, üstelik kitap kurtuluş savaşı devam ederken yazılmış.

O yüzden, milli bilinç açısından bence önemli bir kitap, ancak Yaban ile karşılaştırılınca bir tık daha az zevkli okuması.

Halide Edip Adıvar’ın Kurtuluş Savaşı dönemini anlatan şu cümlesi bence çok etkileyici:

İstanbul'un bir tarafı kangren olmuş bir milletin kalbi gibi cerahat saçarak akıyor, bir tarafı genç, olmayacak hayallere iman etmiş yepyeni çocuklar gibi konuşuyor, bütün canıyla bu yeni ve müstakbel dünya rüyasıyla yaşıyor.

Biraz Müzik:

İlginçtir, zamanında Karadeniz, Türk Rock için çok iddialı sanatçılar çıkarmış. Rahmetli Kazım Koyuncu bunlardan biri. Bir diğeri de Yaşar Kurt.

Kazım Koyuncu’ya göre daha az biliniyor, ancak Yaşar Kurt da mükemmel bir müzisyen, harika bir söz yazarı ve besteci.

Zamanında çok uzun süre dinledim kendisini, en sevdiğim ve en popüler şarkılardan birini paylaşayım, nostalji olsun.

Silah veriyorlar anne, bana öldür diyorlar.

Yat diyorlar anne, kalk diyorlar.

Beynimi yiyorlar anne, beynimi yiyorlar.

Biraz Ben:

• 2024’ü bitirdik, çok yakın zamanda 2024 performansımla ilgili detaylı bir yazı yazacağım. Hem trading konusunda hem de hayatın diğer başlıklarında neler yaptım, neleri yapabilirdim, neler yapamadım ve 2025’te neler yapacağım. Tüm bunları toparlayacağım.

• Üçüncü kitap çalışmalarına başladım, ancak tahmin ettiğimden daha uzun sürebilir bu. Yine haber veririm sizlere.

• YouTube projesine tam gaz devam ediyoruz, muhtemelen Şubat ayı içerisinde ilk videolarım sizlerle buluşacak.

• Atölye tarafında yeni bir eğitim hazırlıklarım da başlayacak. 2025 İlk 6 aya yetiştirmeyi düşünüyorum.

Bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Herkese merhabalar.

Aklımın Akışı bülteninin 63. sayısıyla yine beraberiz.

Bu senenin başında benim Atölye için Piyasanın Anahtarı eğitimini hazırlarken, bildiğim çoğu konunun üstüne kata kata ilerlediğimi fark ettim. Doğru bildiklerimi yanlışladım, yanlışlarımı düzelttim, doğruları daha da geliştirerek daha yüksek ihtimalli olasılıklara çevirdim.

Bu eğitimleri hazırlarken öğrenme işinin hiç bitmeyen bir süreç olduğunu iyice anladım.

Öğrenme işi öyle bir evren ki, kesinlikle sonu gelmiyor. Çünkü ne olursa olsun her sabah güneş doğuyor ve birileri, birilerinin bıraktığı yerden hayatı keşfetmeye devam ediyor.

Dolayısıyla, mesela 10 sene öncenin kesin bilinenleriyle, bu senenin kesin bilinenleri çok farklı yerde konumlanabiliyor.

Her gün belki geçmişteki bir sürü “kesinlikle bilinenin” aslında yanlış bilindiğini öğreniyoruz.

Mesela Coca Cola, ilk üretildiğinde bir rahatlama ilacı olarak satılıyordu. 1886 yılında eczacı Dr. John Stith Pemberton tarafından bulunan Coca-Cola, Pemberton’un eczanesinde tonik olarak satışa sunuldu.

Pemberton, Coca-Cola'yı özellikle sinir sistemi rahatsızlıkları, baş ağrısı ve yorgunluk gibi sorunları tedavi etmeye yardımcı olan bir "beyin şurubu" olarak pazarladı.

Peki şimdi?

Herkes Coca Cola’nın zararlarından bahsediyor.

Daha da ilginç bir konuya gelelim.

Özellikle 19. yüzyılın ortalarından 20. yüzyılın neredeyse sonlarına kadar, “Doktorlar Camels tavsiye ediyor” veya “Boğazınızı tatile çıkartın, taptaze bir dal sigara için, doktorlar bunu öneriyor” tarzı reklamlar vardı her yerde.

Şimdi ise sigaranın sağlığa zararı tartışılmaz bir konu.

Değişimin Yolunu Açmak

Bu konuyla ilgili Nikola Tesla’nın çok güzel bir sözü var. Şöyle diyor:

“Bilim insanı, hemen bir sonuç çıkarmayı amaçlamaz. İleri düzeydeki fikirlerinin kolayca özümsenmesini beklemez. Onun yaptığı iş ziraatçininkine benzer. Gelecek içindir. Onun görevi gelecek olanların temelini atmak ve yolunu açmaktır.”

İşte, devreye bilim insanının sürekli öğrenme, araştırma, geliştirme merakı girince, her defasında ufak veya büyük bir adım atılarak, daha önce doğru bilinen her türlü olgu yanlışlanabiliyor.

Böyle bir bilgisel evrim sürecinde, şu an ortaya atılan hiçbir olgunun kesinliği söz konusu olamaz.

O zaman bizim de insanlarla, toplumlarla, kültürlerle, hayatla ilgili hiçbir gözlemimize, hiçbir inancımıza, hiçbir fikrimize sıkı sıkıya bağlanmamamız, hiçbir konunun fanatiği olmamamız gerekir.

Neil Postman bu konuyu şu sözlerle harika açıklamış:

Düşünmeye iki dakikadan fazla zaman ayıran biri için hiç bir şey kesin değildir.

Homo Sapiens Son Durak mı?

Doğuyoruz, büyüyoruz, yaşıyoruz, gelişiyoruz.

Beynimizdeki fikirler, daha önce hiç aşina olmadığımız başka fikirlerle buluşuyor, birlikte farklı yeni kelimeler, duygular üretiliyor, kendi tecrübelerimizle harmanlanıyor, tamamen farklı insanlar oluyoruz.

Hayatın bu kısmı tam bir yolculuk.

Bu yolculukta sizi bir yere sabitleyen bağnazlığa, hayranlığa, holiganlığa, bir fikrin körü körüne savunulmasına yol açan o kafa yapısına hapsolmamak gerekir.

Kimisine göre 6 milyon yıllık, kimisine göre 4 milyon yıllık bir geçmişimiz var bu dünyada. Amoeba'dan sürüngenlere, memelilerden insanlara doğru evrildik.

Peki şu anki halimizin, Homo Sapiens’in evrimdeki son durak olduğunun bir kanıtı var mı?

Evrim devam ediyor, o zaman sen değişime dirensen bile, bunu becerebilir misin?

Daniel Keyes’in Algernon’a Çiçekler kitabında şöyle bir cümle var, tam bizi anlatıyor:

Sen belki farkında değilsin ama her geçen gün daha zeki oluyorsun. Aynı bir saatin akrep ve yelkovanı gibi, onların anlık ilerleyişini onlara bakınca nasıl fark etmiyorsan, ama onlar bir şekilde ilerliyorsa, sen de bu şekilde yavaş yavaş ilerliyorsun.

Bunun farkında olan herkese selam.

Biraz Kitap:

Kitaplardan devam edelim.

Yaban kitabını bitirdim. Belki biraz abartı olacak ama, gerçekten Türk Edebiyatında mutlaka okunması gereken kitaplar arasında görüyorum Yaban’ı.

Zeytindağı ve Ateşten Gömlek ile birlikte, milli bilinç kitaplarından birisi.

Çoğumuz bu kitapları lisede okuduk, ancak lisede okuduğumuz haliyle, şu anki hali çok farklı kitapların.

O yüzden, “ben bu kitabı okudum” demeden, bu yaşınızla, yeni tecrübelerinizle, yeni hayata bakış açınızla ve Türkiye’yi yeni algılama seviyenizle bu kitapları tekrar okumanızı öneririm.

Ben de Yaban’dan sonra, Halide Edip Adıvar’ın Ateşten Gömlek kitabına yeniden başladım. Lisede okuduğum kitaplardan biriydi ama hemen hemen hiçbir şey hatırlamıyorum.

En az Yaban kitabı kadar etkileneceğimi düşünüyorum.

Ek olarak, bir takipçimin harika bir Instagram hesabı var, kitaplarla ilgili. Mutlaka takip etmenizi öneriyorum, ben çok yararlandım.

Hesap şurada: Bir Yudum İmge

Biraz Müzik:

Twitter’dan bir takipçim göndermiş bu şarkıyı. Şarkının sahibi Haramiler, kendi piyasasında bilinen bir grup, sevilen 3-5 şarkısı da var, ancak ben hiç detaylıca dinlememiştim.

Şarkının adı Mavi Duvar.

Bence tam bir deniz kenarında oturup vapurları izlerken dinlenecek bir şarkı. Bana o hissiyatı verdi, çok hoşuma gitti.

Bu vesileyle Haramiler grubunu da daha detaylı keşfetmek gerekir. Belli ki piyasada hak ettiğinden çok daha düşük bir yerde konumlanıyor.

Dinleyiniz:

Biraz Ben:

Aklımın Akışı

“Biraz başlayayım, ilgi alaka olursa, beni de sararsa devam ederim” diye düşünerek başladığım Aklımın Akışı’nda 10.000 aboneye ulaştım.

Bültenime göstermiş olduğunuz ilgi ve alaka için çok teşekkür ederim.

Şimdiki hedefim 20.000 kişi.

Ama sanıyorum ilk 10.000’e ulaşmaktan daha zor olacak.

Mücadeleye devam.

Hayatımızın her alanındaki gelişimimiz (Trading kasamız dahil :) ), aşağıda büyüme eğrisini paylaştığım grafik gibi gözüksün :)

YouTube

İYİ HABER! Sizlere geçen bültenlerde bahsettiğim YouTube videom yayınlandı. Kitaplarımı basan Epsilon Yayınevi’nin YouTube kanalına misafir olup, ilk kitabım “15 Örnekle Adım Adım Açıklamalı Teknik Analiz” hakkında bana sorulan soruları cevapladım.

İzleyip yorum bırakırsanız beni mutlu edersiniz.

Şurada:

Ek olarak, asıl haber şu ki, çok yakında kendi YouTube kanalımda da içerik üretmeye başlıyorum. Lütfen abone olun, bildirimleri açın.

Abone olmak için: https://www.youtube.com/@borsaninizinden

Mutlu Yıllar

Herkese tüm hayallerin gerçekleştiği, sağlıklı mutlu bir yeni yıl dilerim, 2025’i daha önce isteyip de yapamadığımız her şeyi yaptığımız bir yıla çevirelim.

Bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Her zamanki gibi, sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Bu hafta formatı biraz değiştirelim, sizinle bir anımı ve o anımdan aklımda kalan önemli bir cümleyi paylaşayım.

Çok uzun süre satış yöneticiliği yaptım.

Satış yöneticiliğinin en büyük kısmı aslında insan yöneticiliğidir. Bir süre satış yaptıktan ve kendini gösterdikten sonra, şirketin ve yöneticin seni “diğer satışçıları yönetmek üzere” bir üst koltuğa oturtur.

O saatten sonra artık satış yapman değil, satış yapanları yönetmen gerekir.

Satıştan, bayiden, distribütörden, rakamlardan, hedeflerden, baskıdan, sahadan uzaklaşmak ilk etapta kulağa hoş gibi gelir, “ne güzel, artık bir ekibim olacak, küçük işleri onlara delege ederim, büyük işleri ben hallederim, birbirimize destek oluruz, düzeni kurarız, daha rahat oluruz” dersin.

Sonra fark edersin ki işin aslında kolaylaşmamış çünkü insan denilen şeyin özüyle, insanın direkt olarak kendisiyle uğraşmaya başlamışsın. Ekibin hırsları, kariyerleri, sıkıntıları, dertleri hep senden bir yol göstericilik bekler, hassas dengeleri hep iyi şekilde yönetmen gerekir ki ekibin toplam performansı senin kariyerini sıkıntıya sokacak kadar bozulmasın.

Hayatımın bu dönemiyle ilgili binlerce dersim, binlerce anım, binlerce yaşanmışlığım var.

Birisini anlatayım.

Ekibimde İlyas diye bir satışçı vardı. İşe benden 3-4 sene önce girmiş, Manisa Sarıgöl’ün yarısına o bakıyordu. Tam bir köy çocuğu, o bölgede doğmuş büyümüş, her yeri adım adım biliyor.

Çok da iyi satış yapıyor. Rekorlar kırıyor. Projeler geliştiriyor. Çevresi geniş, kilit bir adam.

Ne zaman satışlarda eksik olsa İlyas’ı arıyoruz, eksiği tanıdıklara satıp kapatıyor. Biz de hedefleri tutturuyoruz.

Tabi bu hem yönetici olarak bende, hem şirkette inanılmaz bir alışkanlık yaptı. Ne zaman ki bir hedef tutmuyor, hemen İlyas’ı arıyoruz, bayilere, marketlere, bakkallara haddinden fazla da olsa mal satıyoruz, arayı kapatıyoruz.

Gel zaman git zaman, İlyas’ta hafif sıkıntılar oluşmaya başladı, offluyor, poffluyor, telefonda mevzuları kısa kesiyor, bir şeyler anlatmak istiyor ama anlatamıyor.

Ben ehemmiyeti fark etmiyorum, kendi özel hayatında çeşitli sorunlar vardır diyorum, çok detaya girmiyorum.

“Oğlum, ne oldu, derdin nedir, gel anlat bana” demiyorum.

Bu böyle aylarca devam etti.

İlyas ara ara bana bu işin böyle gitmeyeceğini, bakkalların, marketlerin inanılmaz yüklü mallar çektiğini, noktalarda çok uzun süreli stoklar biriktiğini, artık eksikleri onun tamamlayamayacağını çıtlattı.

Ama ne fayda? Ben hep kulak arkası ediyorum.

Alışmış kudurmuştan beterdir derler, şirket bana, ben İlyas’a yükleniyorum.

“hadi oğlum, bunu da sat, şuraya sat, bunu sat, son bir kez daha sat” diye diye artık adamı şişirmiş olacağız ki, bir gün telefonum çaldı.

“Şefim” dedi İlyas, “ben kamyoneti bıraktım, anahtarı da üstünde, işten istifa ediyorum, gelin bu arabayı burdan alın”

“Nerdesin, kamyonet nerede” filan demeye kalmadan çat, İlyas telefonu kapattı. Ulaşamıyorum.

Hemen araç takipten aracın yerine baktım, araç dağın başında. Oraya gidecek yol bile yok haritada, normal bir araçla filan çıkabilir misin bilmiyorum.

Bu adam ne zaman oraya çıkmış, neden çıkmış, bakkalın da, marketin de olmadığı o lokasyonda ne yapmış muamma.

Distribütörün sahibiyle birlikte atladık benim emektar şirket arabası Toyota Corolla’ya, konumun gösterdiği yere gidiyoruz.

Git allah git, yol bitmiyor. Depomuzdan yaklaşık 45 dakika uzaklıkta bir yer.

O tür bölgelerde de 45 dakika çok uzun bir yerdir, Sarıgöl sonuçta, bir ucundan bir ucu en fazla 15-20 dakika.

Her neyse, vardık noktaya, kamyoneti gördük.

Kamyonetin yanında 4-5 tane bira kutusu, biraz bizim cipslerden, bir kağıt ve tahsilat makbuzları filan var.

İlyas kağıda “yoruldum, iş güç, yeni işler” tarzı onlarca kelime karalamış.

Kamyoneti aldık, depoya indirdik. Ben kendi müdürümü aradım, haber verdim, “yarın geliyorum” dedi, atladı geldi.

Distribütör müdürü de İlyas’a ulaşmış, “Yarın şirketin müdürü gelecek, İbrahim şef de olacak, sen de gel, bir konuşalım, ayrılacaksan da doğru düzgün, birbirimizi kırmadan ayrılalım” demiş.

Bir sonraki gün odamda ben, bölge müdürü, İlyas ve distribütör sahibi Taner Bey buluştuk.

İlyas’a dedim ki “oğlum niye böyle bir şey yaptın, anlat”

İlyas bir anlatmaya başladı. Bizim yaptığımız satış baskısının ilk başlarda yönetilebilir olduğundan ancak sonlara doğru bölgedeki “aklı başında, müşterileri kırmayan satışçı” imajını bozduğundan başladı.

Tüm müşteri ilişkilerini kötü etkilediğinden, normalde ödemesini yapamayacak, o kadar mal satamayacak müşterilere bizim baskımızla bir sürü mal satmak zorunda kaldığından, adının kötüye çıktığından devam etti.

Artık bir gün bölgenin en büyük yerel zinciri İlyas’a “sakın bu kapıdan içeri girme, önce bize bu malları sattır veya ödemeyi ertele” demiş, ancak bizde tahsilatın gecikmesi çok büyük bir sorun.

İlyas distribütörü aramış, demiş ki “bu adama çok mal sattık rica minnet, ödeme çok şişti, biraz vade istiyor”

Distribütör müdürü de “o kadar malı almasaydı” demiş.

İlyas bunu yerel zincirin patronuna söyler söylemez büyük kavga çıkmış.

Tabi bu kavgada, suçu çok az olmasına rağmen direkt muhatap da İlyas.

Böyle böyle irili ufaklı onlarca olay sonrası adam şişmiş, şişmiş.

Saygılı çocuk tabi, şefine karşı da gelemiyor, isyan etmeyi bilmiyor, “dur” diyemiyor, “yeter” diyemiyor, içine attıkça atmış.

En son da işte böyle, kamyoneti dağın başına çekmiş, içmiş, yazmış, karalamış, küsmüş, kurmuş kafasında ve kendi kendine işten istifa etmiş.

İlyas’la iyi ayrıldık, hala ara ara görüşürüz.

Ancak bu olay sonrası, bölge müdürümle İzmir’e geri dönerken, arabada bana yaptığı bir konuşma var ki, onu hiç unutmuyorum:

Ekip yönetmek çok büyük iştir, ekibin her bir üyesini onlara çok fark ettirmeden yakından takip etmen, ne zaman dolduklarını, ne zaman rahatladıklarını bilmen gerekir. Ekip ne zaman baskıya uygun bilmeli, ne zaman dinlendirilmesi gerektiğini anlamalısın.

Sen, İlyas konusunda ehemmi, mühimme tercih etmen gerekirken, tam tersini yapmışsın. Yani, ekibindeki birinin kendi iç dünyasını, onun dertlerini, onun kaygılarını (ehemi) fark etmemişsin, satış hedefine, prime, baskıya (mühimme) yönelmişsin.

Halbuki, hayatının her alanında önündeki gündeme bakıp, neyin çok önemli (ehem), neyin az önemli (mühim) olduğunu anlaman, öncelikleri doğru belirlemen ve kaynaklarını da buna göre kullanman gerekir.

İlyas’ın offlamasını, pofflamasını, telefonları kısa kesmesini, düşünceli halini önceden anlayabilseydin, onu dinlendirebilirdin, onun görevlerini ve hedeflerini ekibin diğer kısmıyla paylaşırdın, İlyas’ı da böylece hiç kaybetmemiş olurdun, şimdi sen Sarıgöl’de İlyas kadar iyi bir satışçı bulamazsın, üstelik İlyas rakibe geçerse, iyice yanarsın.

Bu da sana ders olsun.

Kıssadan hisse (pek kısa da olmadı ya), hayatın her alanında ehemmi, mühimme tercih etmek gerekir. Bazen bazı şeylerin önemini hiç kavrayamıyoruz, olaylar büyüyor, büyüyor, fark ettiğimizde çok geç oluyor.

Bunu önceden fark etmeye ayıracağımız zamanı, kaynağı ise normalde çok da önemli olmayan, sonradan da halledilebilir veya gerçekleştiğinde bizi çok yormayacak, telafi edilebilecek ufak tefek problemlere ayırıyoruz.

Sorunları objektif bir şekilde tespit et, önem sırasına göre tasnif et, geciktirmeden müdahale et. Yapmamız gereken bu.

Biraz Müzik:

Gamzedeyim devâ bulmam
Garibim bir yuva kurmam
Kaderimdir hep çektiğim
İnlerim hiç rehâ bulmam

Bu şarkıyı Osmanlı döneminde Tatyos Efendi (Tateos Ekserciyan) isimli bir Osmanlı Ermenisi besteliyor.

Şarkı 1980’de, Barış Manço ve Kurtalan Ekspress’in beraber çıkardığı albümde yer bulduktan sonra Türkiye çapında ünleniyor.

İlginçtir, Tatyos Efendi, bu şarkıyı besteledikten 1 ay sonra ölüyor, şarkının sözlerindeki gibi "yuva kuramadan, reha bulamadan ve garip bir insan olarak" Kadıköy Ermeni Mezarlığına gömülüyor.

Mutlaka biliyorsunuzdur bu şarkıyı, ama şimdi bir de Necati ve Saykolar grubundan dinleyin:

Biraz Kitap:

Bu hafta Yakup Kadri Karaosmanloğlu’nun Yaban kitabını okumaya devam ettim. Ondan bir alıntı paylaşayım sizlerle. Türkiye’nin bir kısmının neşeye, kahkahaya, eğlenceye, mutluluğa düşmanlığını çok güzel anlatıyor.

Eleme, kedere, sevince, mutluluğa bir sınır tayin etmek. Bunu yalnız şehirlerde olur bilirdim. Meğer insan köylerde, dağ başlarında ve mağara kovuklarında da samimi olmak, içinden geldiği gibi, içinden geldiği kadar gülüp ağlamak hürriyetine sahip değilmiş. Toplumun gelenek ve görenekleri, kuralları, insanların yarı çıplak yaşadıkları bu köstebek yuvalarında da aynı şiddetle hüküm sürüyormuş. Hele, bu donmuş alem içinde, sevinçli bir adam görmek kadar anormal bir şey olur mu? Bu toprak duvarlar, örüldükleri günden beri mutlaka hiçbir kahkaha ile çınlamamıştır. Bu durgun tevekkül havası, hiçbir şenlik gürültüsüyle dalgalanmamıştır.

Biraz Film:

Film değil, bir YouTube videosu, izlerken hem güldüm, hem hüzünlendim. Çok güzel bir aile, tatlı ve harika insanlar. Daha iyi bir yarım saatiniz yoksa, bir bakın.

Biraz Ben:

Geçen hafta Pazartesi ve Salı, İstanbul’a bir YouTube çekimi için gittim. Epsilon Yayınevi, kitaplarımla ilgili benimle röportaj yapmak istedi. Çekimleri tamamladık. Kendimi izleyince hiç sevmedim, umarım siz seversiniz. 2-3 hafta içinde yayınlanacak.

Kendi YouTube projem için de gerekli yatırımı yaptım, umuyorum yakın zamanda başlayacağım.

Bunun dışında, geçtiğimiz hafta yoğun mentörlük seanslarıyla geçti, bu ara eğitimlerden ziyade trading mentörlüğü isteyen çok fazla kişi oldu. Ben de anlatmayı, sohbet etmeyi, sorunları tespit edip çözmeyi seviyorum, bu seanslar bana da çok iyi geliyor.

Bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Sonraki bültende görüşmek üzere, sevgiler.

Sevgili dostlar,

Gelin beraber geçmişte yapılan bir deneyi canlandıralım.

Aşağıdaki resimde farklı formatlarda yazılmış ama içeriği AYNI iki metin var.

Gördüğünüz gibi bir tanesi daha kolay okunabilir, klasik harflerle yazılmış bir metin. Diğeri ise dijital bir el yazısıyla, neredeyse beyaza kaçan bir grilikte, diğerine göre ise daha kalın yazılmış.

Bu iki farklı formattaki aynı metni, 2010 yılında Princeton Üniversitesi Psikoloğu Daniel Oppenheimer’in yaptığı bir deneyin mantığıyla hazırladım.

Oppenheimer’in yaptığı deneyde iki farklı gruba, aynı bu şekilde iki farklı metin kağıdı veriliyor. Amaç öğrenmesi zor bir konunun öğretilmesi.

Bir grubun metni çok daha kolay okunabilirken, diğer grubun yazıları ağır bir el yazısıyla, boşlukları orantısız, satır araları eşit olmayan, neredeyse beyaza kayacak bir girilikte ve oldukça kalın puntolarla yazılmış.

Her iki gruba da ellerindeki metin kağıtlarını okumak için 5 dakikalık süre veriliyor.

Okumalar bittikten sonra bilgilerin hafızalarda kalmaması için gruplara çok alakasız başka bir iş veriyorlar.

Bu iş de tamamlandıktan sonra, grupları teste tabi tutuyorlar.

Çıkan sonuçlar ilginç.

Okunması zor olan yazının verildiği grup, konuyla ilgili soruların sorulduğu testte, diğer grubu ciddi bir oranda geride bırakıyor. Yani, bu grup, metni diğer gruba göre çok daha iyi hatırlıyor.

Yani, metni okumakta zorlanan grup, metni kolayca okuyan gruba oranla konuyu daha iyi öğreniyor.

Zor İyidir

Şimdi bir düşünelim, bu mevzuyu normal, pratik yaşamımıza nasıl adapte edebiliriz?

İşleyen demir ışıldar diye harika bir atasözümüz var, belki bu, tek başına bile bu deneyi destekleyen, harika bir atasözü.

O zaman, hayatta hiçbir şeyi kendi konfor alanımızdaki gibi basitçe, ezbere ve rutin kalıplarla yapmamamız, bize dip toplamda daha çok fayda sağlamaz mı?

İşe her gün gittiğimiz yoldan değil, daha önce hiç gitmediğimiz yeni bir yoldan bile gitsek, yürürken dükkanlara, esnafa, vitrinlere, apartmanlara, bahçelere baksak bu bizi olumlu anlamda çok iyi etkilemez mi?

Beynimizi pratik bir şekilde çalıştırmaz mı?

-

Evimle işim arası yaklaşık yarım saatlik bir yürüme mesafesi.

Son 1 yıldır her gün yürümeye çalışıyorum.

Hem gidişte, hem gelişte hep farklı yolları tercih etmeye çalışıyorum.

Bu bana o kadar iyi geliyor ki, şehrin tam ortasında daha önce hiç uğramadığım sokaklarda öyle güzel bahçeler, öyle güzel cafeler, öyle güzel vitrinler keşfediyorum ki.

Şimdi mesela çevremde gidip oturabileceğim çok farklı cafeler biliyorum, Çınar’ı götürebileceğim yeni parklar, bahçeler biliyorum, içinden ve yanından geçerken çok mutlu hissettiğim ağaçlar görüyorum.

Bunları hatırlıyorum, hafızama atıyorum, beynimi az da olsa çalıştırıyorum, bakış açımı uyandırıyorum.

İyi hissettiriyor.

-

Bir başka örnek.

Her okuduğum kitabın notlarını tek tek bir dijital not defterine yazıyorum. Böylece hem öğrendiğim şeylerin altını çiziyorum, hem de ileride, geçmişe gidip o kitapla ilgili önemli notları okuma ve o kitabı tekrar hatırlama fırsatı yakalıyorum.

Buna aktif okuma diyorum.

Bunu yaptığımdan beri, konuşmalarımda, sohbetlerimde, diyaloglarımda geçmişte okuduğum kitaplardan referanslar ve alıntılar kullanma oranım çok arttı.

Bu insanı hem entelektüel hissettiriyor, hem de kişinin iletişim/anlatı becerilerini geliştiriyor.

-

Muhtemelen bunu benim gibi dijital not defterine bir klavyeyle değil de, fiziki bir not defterine bir kalemle yapan kişinin bu yetenekler daha da sivrilecek.

Çünkü bilgisayarda klavyeyle 10 dakikada yazdığımız yazıyı elle, kağıt ve kalemle yarım saatte yazıyoruz. Bu yavaşlık bizi yazarken düşünmeye zorluyor, karar vermemizi geciktiriyor.

Yazarken bir yandan hangi bilgilerin gerekli olup olmadığını filtrelemeye fırsat buluyoruz. Gereksizleri eliyoruz.

-

Özetle, artan çaba, derin öğrenmeye yol açıyor.

Bu bizim gibi gelişim meraklıları için arzu edilmesi gereken bir zorluktur aslında. Çünkü deneyden de anlaşıldığı gibi, en iyi şekilde öğrenmenin yolu en çok zorlanmaktır.

Yani, mevcut yeteneklerimizin sınırlarını zorlayarak daha iyi öğreniriz.

Vücut geliştiriciler gibi düşünün, onlar periyodik olarak belli kas gruplarını zorlayıp onların gelişmesi için çabalıyorlar. O kaslardaki gerilme, güç, çaba, o kas kütlesinin genişlemesine, güçlenmesine yol açıyor.

Bu beynimiz için de geçerli.

Hayatın her alanında her şeyi farklı yapmaya, farklı yollara sapmaya, farklı insanlarla tanışmaya, farklı konuları araştırmaya, farklı konuları daha zor yoldan öğrenmeye çabalamak lazım.

Aklımın Akışı’nın 61. sayısını Ralph Waldo Emerson’un o güzel sözünü hafif değiştirerek bitirelim madem:

Yolun olduğu yere gidersen izin diğerleriyle karışır, daha önce hiç yol olarak kullanılmamış bir yerden gidersen, yoldaki tek iz senindir.

Biraz Müzik:

Bu hafta size bir şarkıdan değil, bir sanatçıdan paylaşım yapacağım.

Tabi ki onun benim ve benim gibilerin bahsine çok ihtiyacı yok, ancak yine de, bu kadar başarılı bir insanın henüz yaşarken böyle el üstünde tutulması bence çok önemli ve harika bir şey.

Bahsettiğim kişi Sertap Erener.

Geçen hafta, onun için hazırlanan Saygı1 konserini dinledik evde Cansuyla.

O kadar hoşumuza gitti ki.

Sertap Erener’in her bir şarkısı, muhteşem müzisyenler tarafından icra edilmiş, bazıları mükemmel olmuş, bazıları tam olmamış ama konser en başından en sonuna, Sertap Erener’in nasıl büyük bir müzisyen olduğunu ve ne mükemmel şarkılar seslendirdiğini bize hatırlatır olmuş.

Mutlaka izleyiniz:

Biraz Kitap:

Son birkaç haftadır birkaç farklı kitabı okuma denememin sonuç vermemesi üzerine ben de eski Türk klasiklerine döndüm ve yıllar yıllar önce okuduğum ve ağzımda iyi bir tat bırakan bu kitaba tekrar başladım.

Bu kitabın milli mücadelemiz sırasındaki Anadolu’yu, Anadolu halkını, oranın sosyolojisini, tanzimat dönemi aydınlarının bu sosyolojiyi anlayıp iletişime geçmekteki zorluğu, halkın ise tüm dünyadan ve ülkeden, ülkenin geçtiği süreçten kopukluğunu çok çok iyi yansıttığını düşünüyorum.

KESİNLİKLE okunmalı.

Bunun üstüne bir de Falih Rıfkı Atay’dan Zeytindağı ekleyin.

Tabi, bu iki kitap da çok bilinen kitaplar, muhtemelen çoktan okumuşsunuzdur. Eğer öyleyse, tekrar etmekte her zaman yarar var.

Kitaptan bir cümle, subay Ahmet Celal, inzivaya çekilmek için gittiği bir Anadolu köyünde, köy halkının tam da bozkırın ortasında donup kaldığını, dünyayı bırakın, ülkedeki gelişmelerden ve hatta kurtuluş savaşından bile bihaber olduklarını, medeniyetten olabildiğince uzak kaldıklarını ve binlerce yıl önceki ilkel davranış kalıplarını tekrarladıklarını görünce, onlara bir nutuk atıyor, bu nutuğu da şöyle bitiriyor:

“Çünkü, sizi evvela sizden, kendinizden kurtarmak lazımdır.”

Biraz Film:

Bu ara film izleme performansım düşük. Çok uzun süredir film izlemedim. Bu konu bayağı moralimi bozuyor, bir ara çok iyi bir tempo yakalamıştım ve eski klasikleri sırayla izliyordum. Çok keyif alıyordum. Ama bir süredir bunu başaramıyorum.

Ama boş geçmek de istemediğim için, her hafta bana katkı sağlayacak derinlikte kısa YouTube videoları izliyorum.

Bu haftaki videoyu sizle de paylaşayım.

Başlığı şöyle: Kitap, kitap okumuş olmak için okunmaz.

İzlemek için:

Biraz Ben:

Önümüzdeki Pazartesi, kitaplarımın yayınevi olan Epsilon Yayınevinin YouTube üzerinde yayınladığı Yazar Anlatıyor serisi için İstanbul’a gideceğim.

Her iki kitabımın da tanıtımını ve benimle yapılan röportajı kaydedeceğiz.

Bu YouTube için kamera karşısına geçtiğim ilk denemem olacak.

Belki cesaret bulursam, uzun zamandır hep ertelediğim şu YouTube projemi de hayata geçiririm, kim bilir.

Epsilon ile hazırlayacağımız program bitince ve yayınlanınca mutlaka linkini paylaşırım.

Ek olarak, bu hafta yeni kitabımın 200 adedini ıslak imzalı şekilde Trendyol üzerinden siparişe açtık. Bunu Twitter’da duyurdum, kitaplar çok hızlı bir şekilde tükendi. Umarım size de denk gelmiştir.

Bu haftalık benden bu kadar.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Sonraki bültende görüşmek üzere, sevgiler.

Bazı cümlelerin sihirli bir hissi var.

İşte bu cümle de onlardan biri.

Emeğiniz ziyan olmamıştır, depolanmaktadır.

Herhalde insanın devam eden çabalarının insanı sonuca bir şekilde götürmesinin birikimli ilerleyişi daha güzel anlatılamazdı.

Bu cümle James Clear’in yazdığı Atomik Alışkanlıklar kitabından.

Kitap oldukça duyuldu, çok konuşuldu, belki hak ettiğinden bile daha fazla ilgi gördü ve sevildi, o yüzden bileni, tanıyanı, okuyanı çoktur.

Ben de onlardan biriyim.

Açıkçası, kitabı insanların bende yarattığı beklenti kadar sevmedim.

Ama okurken de altını çizdiğim bayağı bir cümle oldu. Şimdi notlarıma bakınca da, kitaptan ortalamanın üzerinde not aldığımı görüyorum.

Belli bir zaman sonra, herhangi bir kitabın benim için başarı kriteri bu oldu: o kitaptan “daha sonra döner bakarım” diye aldığım notların uzunluğu.

Hatta satır satır ölçer oldum.

Eğer bir kitaptan 10’un üzerinde madde notu almışsam, o kitabı başarılı buldum.

Ancak sonradan, bu “not alma” işinin sadece kişiye bir şeyler öğreten kitaplarda yoğun olduğunu, halbuki roman gibi, öykü gibi, deneme gibi metinler insanı çok etkilese de, bir hikaye anlatımı olduğu için not alınacak çok şey olmadığı, ama bunun da bu metnin kötü olduğu anlamına gelmediğini fark ettim.

Mesela, Kinyas ve Kayra harika bir kitap. Ancak ondan aldığım notlar az, çünkü tüm hikaye bir şekilde, hayatın olağan kelimeleriyle anlatılıyor.

Anlatım harika, hikaye harika ama okurken “yeni” bir şeyler öğrenmiyorsunuz. Eski bilgilerle, iyi yazılmış yeni bir hikaye okumuş oluyorsunuz.

Dolayısıyla, kitapların kalitesini aldığım notlarla ölçmeyi bıraktım :)

Her neyse, ne diyordum?

Emeğiniz ziyan olmamıştır, depolanmaktadır.

Kitabın bu cümlesi, muhtemelen kitabın en önemli cümlesi.

Hani, merdivenin sonunu görmemene rağmen o ilk basamağı çıkmak önemli bir motivasyondur ya, hatta uzun bir süre merdivenin sonunu görmeden basamak basamak çıkmak zorundasındır.

Bazen yorulur, geri dönmeyi düşünür, vazgeçer gibi olursun.

Sonra yine devam edersin, bir süre daha ilerlersin.

Bunlar böyle birike birike seni ulaşmak istediğin yere doğru götürür, ancak çoğu zaman varacağın yeri ona çok yakınken ancak görebilirsin.

Eğer bu yolculuk sırasında “varacağım yeri göremiyorum, bu çaba anlamsız” deseydin, geri dönecek ve belki de oraya hiç ulaşamayacaktın.

Yani toprak altında sen görmeden büyüyen o tohum belki de toprağın üstüne hiç çıkmayacaktı.

Bu tohum hikayesini bilirsiniz, tohum toprağı çatlatana ve kendini gösterene kadar, görünmez şekilde toprağın tam içinde büyür, gelişir ve kendini hazırlar.

Toprağı deldiğinde ise hızla serpilir ve kendini bulur.

Hatta bununla ilgili çok güzel bir cümle vardır, şöyle derler:

"Etrafın karanlık diye illa bir toprağa gömüldün sanma, belki de bir toprağa ekildin."

İşte, bu motivasyonla yaptığımız her şey, attığımız her adım, katma değerli her iş ileride olacağımız kişi ve varacağımız yer için depolanıyor. Tecrübe birikimli bir şey, her küçük şey kümülatif olarak toplanıyor.

Daha önce yaptığın hatalardan aldığın dersler yeni hatalar yapmanı engelliyor, daha önce düşüp kendini yaraladığın çukuru artık görebilir hale geliyorsun, daha önce uçtuğun uçurumdan tekrar uçmamak için yolunu değiştiriyorsun.

Varacağın noktaya duvarlara hiç çarpmadan gitmek istiyorsun belki ama bunun mümkün olmadığını anlamak zorunda kalıyorsun.

Duvarlara çarpmadan hedefe ulaşmanın en iyi yolu duvarlara çarpmaktır aslında, çünkü sana yol gösterecek haritayı da duvarlara çarpa çarpa çıkarıyorsun.

“Bak burada duvar var, bir daha çarpma” diye notunu aldığın hiçbir duvara tekrar çarpmazsın.

O yüzden, duvarlara çarpmaya devam edip, emeğini depolaman, tecrübeni biriktirmen, çukurları doldurman, yoldaki taşları temizlemen gerekir.

O yüzden her Allahın günü iyi veya kötü bir şeyler yapmak değerlidir çünkü neyin yapılmaması gerektiğini yine ve ancak bir şeyleri yaparak öğrenir insan.

O zaman, şu bizim efsane sloganımızla bitireyim bu yazımı:

Mücadeleye devam.

Biraz Müzik:

Geçtiğimiz yolları arıyor gözüm yine,

Sanırım şehir uzakta kalıyor, sanırım şehir uzakta kalıyor.

Ellerimi uzatsam tutmak isterim günü,

Ama güneş her gece tepemde doğuyor, ama güneş her gece tepemde doğuyor

Biraz Film:

Bu sefer film değil, FluTV’nin güzel bir konseptinin, güzel bir videosunu önereceğim size.

Networking: Kabile Kurmak

Sevdiğim insan Erdal Uzunoğlu’nun su gibi akan bir sohbeti.

Zamanınızı ayırın, detay verip bu kaliteyi bozmayayım :)

Biraz Kitap:

Yine bu sefer kitap değil, bir blog yazısı önereceğim sizlere. Yazı size şöyle soruyor: “kendi gerçek değerinizi küçümsüyor olabilir misiniz?”

Güzel ve soft bir girişten sonra, kişinin kendi kendisinin değerini neden daha düşük görebileceğini ve bunun çözümlerini sunuyor.

Bir okuyun, artık İngilizce dert de değil, çeviri işi çok gelişti malum :)

Okumak için tıklayın.

Biraz Ben:

Bu hafta benden yeni bir haber yok, düşe kalka ilerliyorum, her gün ama büyük ama küçük bir adım atmaya çalışıyorum.

Tüm destekleriniz için teşekkür ederim.

Sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Sonraki bültende görüşmek üzere, sevgiler.

Henry Ford şöyle diyor:

"Ürettiğimiz bütün Ford'lar birbirinin tıpatıp aynısıdır ama dünyada birbirinin aynısı iki insan bulamazsınız.

Her insan ve her yeni hayat, güneşin altında yepyeni bir şeydir.

Daha önce ona tıpatıp benzeyen hiçbir şey olmamıştır ve bundan sonra da olmayacaktır.

Genç bir insan, kendi hakkında düşünürken bunu unutmamalıdır. Kendisini diğer kişilerden ayıran bireysellik kıvılcımını yakalayıp, tüm çabasıyla o kıvılcımı bir ateşe çevirmelidir.

Toplum ve eğitim sistemi, bu ateşi söndürmeye çalışabilir, hepimizi, üretim bandındaki birer Ford gibi, aynı kalıptan çıkarmak isteyebilir ama size sözüm şudur: bu ateşi söndürtmeyin.

Sizi siz yapacak tek şey bu ateştir."

“ya hocam, burası Türkiye, kolay mı öyle kişinin kendi ateşini bulması, elinde suyla o ateşi söndürecek binlerce kişi var” diyorsunuz değil mi?

Yanlış değil.

Ancak, internetin olduğu hiçbir yerde bu tarz ağlamaları kabul etmemek gerekir.

Bu tarz ağlamalar, yapılmayana ve başarılmayana korunaklı birer sığınak sunar. Başarısızlığı dokunulmaz yapar, yapılmayanı sorgulanmaz yapar.

Halbuki bizim asıl bunlara düşman olmamız gerekir. Yapılamıyorsa neden yapılamıyor, nasıl yapılabilir diye sormamız gerekir. Başarısızlığı başarıya nasıl çevirebiliriz, neyi daha iyi yapabiliriz diye düşünmemiz gerekir.

Ülke şartları malum, sıkıntılar gırla.

Psikoloji de bu ortamda seni bulunduğun o başarısız zeminde rahat ettirmek istiyor, çünkü onun görevi seni psikolojik olarak korumak.

“Coğrafya kaderdir” diyor, “Zaten kimse yapamıyor baksana” diyor, “Yapsan da zaten vergisi, algısı, kuralı, kaidesi var, anlamsız bu çabalar” diyor.

Sen de bu dallardan birine tutunuyorsun, yorganı iyice çekip, içine giriyorsun, eline bir telefonu aldın mı, slide, slide, slide. Sonsuz döngü.

Halbuki internete erişebildiğin hiçbir yerde coğrafya kader değildir.

Ben 1984’lüyüm.

Türkiye’nin en iyi dönemlerinden birinde yetişip, kendi çabalarımızı da ekleyerek bir yerlere gelmiş bir jenerasyona dahilim.

Bizim kariyere başladığımız dönemde iş de çoktu, imkan da çoktu. Yatırım da çoktu, fırsat da çoktu. Kriz değil refah vardı. Olağanüstü şartlar ülkede değil, olsa olsa kişinin kendi hayatındaydı.

Benim hayatım da bu olağanüstü şartlara sahip hayatlardan biriydi.

Babadan kalma batık bir şirket. Vergi borçları. İcradan satılan fabrikalar, evler, arsalar. Devasa bir servetten, eksi bakiye yaşama düştüm, 15-16 yaşında.

Hayata sıfırdan değil eksiden başladım.

Çok uğraştım. Ama ülke de yardım etti, bunu inkar edemem.

Şimdi?

Hem kişinin kendi trajedileri, hem de kişinin tam karşısında bir ülke mevcut. Ev almak, araba almak, yaşam kurmak hayal. Evlenmek servet gerektiriyor. Piyasa dar, yabancı sınırlı, imkan, fırsat az.

O yüzden şimdinin insanına yukarı perdeden akıl vermek olmaz. Doğru değil. Önce onların dertlerini anlamak lazım. Kötü bir aile ortamı, geri kafalı bir toplum, özgürlük nedir unutmuş bir üniversite, mezun olsan iş bulamıyorsun, iş bulsan asgariden, evlensen ev kuramazsın, barınma sorunu, geçim derdi.

Tüm bunlar arasında insana “mücadeleye devam” demek belki keyif kaçırır. Haklılık payı da var.

Ancak bizim dönemde olmayan devasa büyük bir evren var:

İnternet.

Doğru kullanılırsa projeler, e-ticaret, trading, blogging, YouTube, abonelikler gibi sonsuz imkanlar var. Sıfırdan kurulan online başarı hikayeleri artık daha kolay. Daha imkanlı. Dünyanın her yerine proje yapıp bir şeyler satabileceğin veya oturduğun yerden al sat yaparak para kazanabileceğin bir ortam.

“Aklımdasın” diye sevgilimizi çaldırırdık biz Nokia 6110’dan.

Şimdi Avustralya’daki müşterinle anlık simultane çeviriyle görüntülü konuşuyorsun.

O yüzden, pes etmek mantıklı değil sevgili dostum.

Her defasında ufak veya büyük bir tuğlayla kendi kaleni inşa etmek zorundasın.

O denizi görmesek bile, bir gün ihtiyacımız olacak diye o gemiyi yapmak zorundayız.

Yoksa yataktan kalkmakla kalkmamak arasında ne fark var ki?

Mücadele yoksa, hayatın ne anlamı var ki?

Yani dostum, Ayak olduğu sürece, derman da olacak.

Mücadeleye devam.

Biraz Müzik:

Bu hafta size Ari Barokas’ı tanıtacağım. Bakmayın tanıttığıma, ben de yeni tanıştım.

Geçen hafta Peyk paylaşımından sonra, “acaba Peyk benzeri yeni gruplar var mıdır kaçırdığım” diye Google’a “Peyk benzeri gruplar” yazdım.

Last.fm’in Similar Bands önerisinde ilk sırada Ari Barokas vardı.

Araştırdım, meğersem Duman’ın eski basistiymiş.

Kendi bestelerini yaptığını hiç bilmiyordum.

Dinlemeye başladım ve çok sevdim.

Buyrun, Ari Barokas’ın Yaşıyorum Sil Baştan şarkısı.

Bu hafta sizlerle.

Gidiyorum yine içimde aşk var

Yelkeni aç yavaştan

Ölüyorum ben deyip de kaçmam

Yaşıyorum sil baştan

Biraz Kitap:

Bu kitabı Atölye topluluğumuzdan bir arkadaşım önermişti. Aldım, uzun bir süre başlayamadım.

Geçenlerde elime alıp başlayayım dedim. Çok hoşuma gitti.

En başından bugüne dünyanın kısa hikayesi, ama oldukça da uzun uzadıya anlatılmış.

Kalın bir kitap.

Ben böyle kronolojik anlatıları çok seviyorum. Dolu dolu oluyorlar. Tabi belirtmek lazım, okuması çok zor bir kitap çünkü sürekli bir bilgi bombardımanı var, kafa hiç dinlenmiyor, sürekli bir şeyleri öğreniyorsun :)

Ama katma değerli bir kitap.

Mutlaka öneririm.

Biraz Ben:

Geçen hafta yeni girişimimiz Bull Picks’i size anlattım, ancak aksilik bu ya, linkini vermemişim :)

Bildiğiniz gibi, Bull Picks, Türkiye’nin muhtemelen ilk “finans/trading” temalı e-ticaret sitesi.

Hala duyurusunu yapmadık, ancak satışlarımız başladı.

Adresimiz şöyle: https://bullpicks.run/

Eğer alışveriş yapmak isterseniz de, %20 indirim için şu kodu kullanın: akliminakisi

İyi haber: Atölye tarafında da Black Friday indirimi yaptık, %35’lik bir indirim mevcut, üstelik tüm eğitimlerde.

Kötü haber: Bugün ve yarın Black Friday indiriminin son 2 günü.

Eğer Atölye’den eğitimlerimi alıp aramıza katılmak istiyorsanız, şu kodu kullanarak eğitimleri %35 indirimli alabilirsiniz: yuzde35

Benden bu hafta bu kadar dostlar.

Sizden iki şey isteyeceğim.

1. Bu bülteni bugün, şimdi, en az 3 farklı arkadaşınıza, aile üyenize, iş arkadaşınıza mail yoluyla iletebilir misiniz? Hem onlar yararlanır, hem de ben yeni aboneler kazanırım.

2. Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi aşağıdaki butona basarak benimle paylaşabilir misiniz?

Leave a comment

Sonraki bültende görüşmek üzere, sevgiler.

Dostlar, herkese merhaba.

15 günlük tatil bitti, döndüm, hızla işe güce başladım, Aklımın Akışı’na da 2 haftalık aradan sonra tekrar başlıyorum.

Tatil Bali’deydi. Bali Endonezya’nın yüzlerce adasından biri ve muhtemelen en popüleri. Adada yaşayan insanlar Agama Hindu Dharma dedikleri Hinduizm/Budizm karışımı bir inanç sistemine sahipler.

Agama Hindu Dharma tam bir “uyum” inanışı. Bu inanışa göre insanlar hayatlarını aşağıdaki üç unsur arasında uyumla sürdürmeli:

1. Tanrı ile uyum

2. Doğa ile uyum

3. İnsan ile uyum

Dolayısıyla Bali’deki insanlar günlük yaşamda yaptıkları her davranışın önce Tanrıya, doğaya ve insana uygun ve saygılı olup olmadığını sorguluyorlar.

Sorguluyorlar derken, bu lafın gelişi değil, gerçekten insanlar diğer insanlarla problem yaratmamaya, onlarla uyum içinde yaşamaya dikkat ediyorlar.

Mesela binlerce motor ve araba, daracık sokaklarda trafik ışığı, trafik polisi gibi herhangi bir yönlendirme olmadan akarken trafik sık sık sıkışıyor. Ona rağmen ne bir korna sesi, ne bir kavga/gürültü duyuyorsunuz.

O inanılmaz büyük trafik kaosu bile Balili insanların içindeki uyumsuz tarafı uyandıramıyor. Tüm duygularını kontrol etmeyi başarıyorlar ve sakin kalıyorlar.

Canang Sari

Bali’nin ilk günlerinde insanların evlerinin ve işyerlerinin önüne bambulardan yapılmış bir sepet bıraktıklarını ve onlarla küçük bir ayin yaptıklarını gördüm.

Sonraları öğrendim ki bunun adı Canang Sari.

Çiçek, pirinç ve tütsü ile hazırlanan küçük sunaklar, doğaya şükran ve saygının sembolü.

Her gün yaptıkları bu ufak ritüel, onlara ve çevredekilere doğayla ve verdikleriyle uyumlu olmayı hatırlatıyor.

Sepetin içindeki pirinç, doğanın ona iyi bakıldığında insanı her zaman besleyebileceğini, çiçek yine doğanın insanı ferahlatan ve sakinleştiren tarafını sembolize ediyor.

Nyepi Günü

Bali’de bizi gezdiren şoförden inanılmaz güzel bir bilgi öğrendik. Bali’de insanlar yılın 1 gününü büyük bir sessizlik içinde geçiriyorlarmış.

Bu günün adı Nyepi’ymiş.

İnsanlar, günlük yaşamın sonucu oluşan kaos ve karmaşa döngüsünden kurtulmak ve ruhsal aydınlanmaya ulaşmak için bir günlük kontrollü ve istekli bir sessizlik yaşıyorlarmış.

Nyepi gününde ateş yakmak yasak, çalışmak yasak, seyahat etmek yasak (öyle ki, uçaklar bile o gün uçmuyormuş), evden dışarı çıkmak yasak, eğlence ve zevk verici faaliyetler yasak.

O gün herkesin tek hedefi var: kişisel ve evrensel huzuru sağlamak, meditasyonla içe dönmek, insanın ruhsal enerjisini tazelemek.

Durup düşündüm,

Modern dünyada sessizlik bir zayıflık olarak algılanıyor. İçinde bulunduğumuz yeni kültür, sessiz kalan insanı pasif, hakkını savunamayan, kolay yönlendirilebilir biri olarak görmeye meyletti bizi.

Hayatın yoğun akışı içerisinde kendimizi soyutlayamıyoruz, durup düşünmeye bile ne vaktimiz var, ne takatimiz.

Hep işler, güçler.

İşler ve güçler bitince de tüketim döngüsü. Ye, iç, şu etkinliğe yetiş, buraya git, eve gelsen bile dijital tüketime devam et.

Hikayede sessizlik hiç yok.

Bunun farkında olan kişiler bile dijital detoks ya da inziva tatilleri için büyük çaba harcıyor. Modern dünyanın koşturmacasından kaçmak için bu tür tatillere “para harcayan” insanlar var.

Düşünün, kendinizle baş başa kalacağınız sessiz bir inziva için PARA HARCIYORSUNUZ.

Bu ne kadar büyük bir çelişki.

Bunu kendiniz, evinizde yapamıyorsunuz da, size bunun yapılması için ortam sağlayan bir hizmete ödeme yapıyorsunuz.

Bu inanılmaz bir saçmalık aslında.

Sessizlik Büyük Gücün Kaynağıdır

Halbuki, sessizlik en güçlü konuşma şeklidir çünkü insan asıl kaynağıyla, kendisiyle konuşur.

Kişinin dağılmış hayatını derleyip toparlama işi ancak sessiz bir içe dönüşle, tüm dışsal dikkat dağıtıcılardan korunmakla mümkündür.

Bunu yapmayan insan hayatı yaşamak yerine hayatta rastgele bir şekilde ancak var olabilir.

Kendi hayatını tasarlayamayan insan başkalarının onun için tasarladığı vasat bir hayatı yaşar.

O yüzden modern dünyadaki karmaşadan uzaklaşıp doğayla, toplumla ve kendi ruhumuzla yeniden bağ kurmamız gerektir.

Bunu hayatın koşturmacasında sürekli yapmak zor olsa bile, en azından Balili insanlar gibi, belirlediğimiz bir günde yapabiliriz.

Bir kişinin tüm bu hayat koşturmacası içerisinde bilinçli olarak sessizliği seçmesi, kişisel hesaplaşmasını ve sıfırlanmasını başarması, hayatının dengesizliklerini fark edip, sivriliklerini törpülemesi çok büyük bir başarıdır ve bu başarı insanın geri kalan hayatında daha özgüvenli yaşamasının da bir başlangıcı olabilir.

Bir düşünün, en son ne zaman telefondan, TV’den, insandan, haberden, siyasetten, gündemden uzak, büyük bir sessizlik içinde bir iki saat geçirdiniz?

Bunu deneyin.

Biraz Müzik:

Peyk grubunu dinlediniz mi bilmiyorum ama benim hayatımın bir döneminde bayağı zaman ayırdığım, zevkle dinlediğim bir gruptu.

Geçenlerde, solisti olan İrfan Alış’ın hayatını kaybettiğini öğrendim.

Bu tür haberler, özellikle grupla geçmişte bir gün duygusal bir bağ kurulduysa insanı kötü yerinden vuruyor.

Peyk de benim için öyle bir gruptu.

O yüzden, İrfan abinin anısına, bu Aklımın Akışı’nda size bir Peyk şarkısı hediye ediyorum.

Peyk - Gidin

Kazansan ne kaybetsen ne,
Gururunun savaşını.
Yalnızlıktır ganimetin
Sakla onu boş odanda.

Biraz Ben:

Yaklaşık 1 yıl önce iki parlak öğrencinin benden destek istemesiyle başlayan hikaye, biraz daha farklı bir yere evrilerek, Türkiye’nin muhtemelen ilk “finans/trading” temalı e-ticaret sitesine evrildi ve biz adını Bull Picks koyduk.

Borsanın İzinden çatısı altına aldık ve açtık.

Henüz açıldığını sadece siz, yani AA’nın aboneleri biliyor.

Duyurusunu yapmadık.

Bir girip inceleyin, geri bildirim verin, fikri geliştirmemize yardımcı olun dostlar.

Eğer alışveriş yapmak isterseniz de, %20 indirim için şu kodu kullanın: akliminakisi

Fikir daha emekleme aşamasında, geliştireceğiz. Geri bildirim verirken acımasız olmayın :)

İkinci kitabımın reklamını birinci kitabım kadar yapamadığımı düşündüğüm için bir de buradan, belki tekrar olacak ama, duyurmak istedim.

İkinci kitabım teknik analizin ve price action’ın en önemli unsuru olan mumlarla ve mumlarla oluşturulan mum formasyonlarıyla ilgili Türkçe’deki en geniş kaynak.

Satın almak istiyorsanız, aşağıdaki linkleri kullanabilirsiniz:

Amazon | D&R | Kitap Yurdu | Hepsi Burada | Trendyol

Güzel bir haberim var, yakında İzmir ve İstanbul’da iki ayrı buluşma-sohbet etkinliği düzenleyeceğim. Geçenki İzmir Kitap Fuarında oraya gelen takipçilerimle yaptığım sohbet çok güzeldi, devamı gelsin istiyorum.

Bunun duyurusunu Twitter’dan yaparım mutlaka.

Sonraki bültende görüşmek üzere dostlar.

Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi lütfen paylaşın. Yorum yazmak için aşağıdaki butonu tıklayın:

Leave a comment

Sevgili Aklımın Akışı okuyucuları, herkese merhaba.

Aklımın Akışının 57. bölümüyle, yine bir Cumartesi ve yine saat 10:00’da beraberiz.

Her zamanki gibi derin konulara gireceğiz beraber.

Biraz açgözlülükten, biraz hırstan bahsedeceğiz.

“Çok fazla açgözlülüğün sonu zengin için yalnızlık ve intihar, fakir için kıskançlık ve cinayettir” diyor Dostoyevski.

Gerçekten de, bakıldığında bizim için tasarlanmış yeni dünyanın en büyük handikaplarından biri bizi sonsuz bir açgözlülük ve hırs çukuruna düşürebilme ihtimalidir.

Dünya bize şöyle diyor sürekli: “ihtiyaçlarınız var, onları karşılayın, karşılamakla yetinmeyin, daha da fazlasını isteyin, zenginler ve güçlülerle eşitlenene kadar durmayın”

Bunun yeterince gelişmemiş bir ruh için neredeyse tek yolu “daha fazla para kazanmaktır”

İşte daha fazla para kazanmak da, sonsuz bir döngü gibi, bizi daha fazla açgözlü yapıyor.

Ancak bu da bir çözüm olmuyor, neden?

Buna Sokrates şöyle cevap veriyor:

Sahip olduklarıyla yetinmeyen, sahip olmayı hayal ettikleriyle hiç yetinemez.

Pahom’un Hikayesi

Açgözlülük ile ilgili az bilinen ama oldukça vurucu bir hikaye var, sizinle paylaşmak istiyorum.

Lev Tolstoy’un İnsan Neyle Yaşar? kitabında geçiyor.

Bir gezgin olan Pahom, rutin yürüyüşleri sırasında bir köye uğrar. Bu köyün toprakları çok geniş ve çok verimlidir. Bu köyden ve verimli topraklarından çok etkilenir.

Hiç aklında olmadığı halde bu köye yerleşmeyi, ekip biçmeyi, burada gelişmeyi hayal etmeye başlar.

Köyden toprak almaya niyetlenir, gidip köylülerle ve köyün reisiyle konuşur, köylüler topraklarını satmaya müsaittir.

Fiyat sorar.

Köyün reisi der ki, “bizim köyümüzde fiyat hep aynıdır. Bir günü bin ruble.”

Pahom fiyatlandırmayı anlamamıştır, daha önce hiç böyle bir fiyat duymamıştır.

“Bu nasıl bir fiyat böyle? Ne anlama geliyor?” diye sorar.

Köyün reisi der ki, “Sabah olunca bir noktadan yürümeye başlayacaksın, akşam güneş batana kadar yürüyerek çevreleyebildiğin tüm toprak senindir ve fiyatı 1.000 rubledir. Ancak tek bir şart vardır, akşam güneş batmadan yürümeye başladığın ilk noktaya mutlaka geri geleceksin.”

Pahom çok sevinir, fiyatı çok ucuz bulur. Zaten hızlı yürümeye alışkındır, yürüyebildiği kadar yürüyüp, 1.000 rubleye çok geniş bir toprak satın alabileceğini düşünür.

Sabah vakti yürümeye başlar, yürüdüğü topraklar o kadar güzel ve verimlidir ki, tam kenardan dönmeye karar verecekken bir göl görür, onu da ekler. Bir nehir görür, onu da ekler. Şeftali ağaçları görür, onu da eklemek ister. Ceviz tarlası görür, onu da eklemek ister.

Böyle böyle, alabildiği tüm toprakları alıp dönmeye karar verir ve sabah yürümeye başladığı noktaya geri yürümeye başlar.

Ama sonra bir de bakar ki, güneş batmak üzere.

Güneşin batışında yürümeye ilk başladığı yere ulaşamaz.

Böylece tüm günü boşa gider ve o hayalini kurduğu geniş toprakların hiçbir zaman sahibi olamaz.

Yani, açgözlülüğü ve hırsı, Pahom’un tüm hayallerini yıkmıştır.

Pahom o günden itibaren artık onu en mutlu eden, en temel ve en kolay şeyi, yani yürüyüşlerini bile yapamaz hale gelir.

Daha fazlası için çıktığı yolda, eldekinden de olmuştur.

-

Evet, Aklımın Akışı’nın bu Cumartesi için sonuna geldik.

Bu Aklımın Akışını da Montaigne’nin bu bültendeki konularla alakalı bir cümlesiyle bitirelim.

Şöyle diyor:

“En yoksulumuz, en çok şey isteyenimizdir.”

Biraz Müzik:

Muhtemelen hayatınızda dinleyeceğiniz en mükemmel ilk 10 gitar solosunun bir tanesini paylaşıyorum sizle bu hafta.

Sentenced Finlandiyalı bir Rock&Metal grubu.

Aşağıdaki şarkıda herhangi bir vokal yok, tamamı enstrümental.

Harika bir gitar solosu barındıran, baştan sona harika bestelenmiş bir başyapıt.

Umarım beğenirsiniz, bir şans verin:

Biraz Ben:

Bu bültenin size geldiği gün, yani Cumartesi, saat 14:00’de, İzmir Kitap Fuarında imza günüm var.

Saat 14:00’de.

Fırsatınız varsa ve geç kalmadıysanız buyrun gelin, tanışalım dostlar.

Güzel haber şu ki, ikinci kitabım da çıktı ve sanıyorum bu fuara yetişecek.

Ek olarak, Atölye’deki eğitimlere sadece Aklımın Akışı takipçilerine özel %25 indirim yaptım. Şu kupon koduyla eğitimleri %25 indirimli alabilirsiniz:

akliminakisi

Son haber, çok yakında Bull Picks adında bir e-ticaret sitesi açacağız. Finansal piyasalarla ilgili hediyelikler, dekoratif ürünler, heykelcikler, posterler. Bence güzel bir girişim. Muhtemelen 1-2 haftaya duyuracağız.

Not: 1 Kasım - 16 Kasım arası Endonezya - Bali’de tatilde olacağım, muhtemeldir ki Aklımın Akışı tatil molasına girecek. Ancak belki de oralarda oraya özel bülten yazma imkanı bulabilirim. Bulursam gönderirim.

Duyuruları Twitter' hesabımdan takip edersiniz.

Sonraki bültende görüşmek üzere dostlar.

Yorumlarınız beni mutlu ediyor, üşenmezseniz fikirlerinizi lütfen paylaşın. Yorum yazmak için aşağıdaki butonu tıklayın:

Leave a comment